Imre in Kenia

Kerst in Kenia...
het was toch iets anders dan ik me had voorgesteld. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk ook niet wat ik me er bij voorstelde. Het kostte me in ieder geval wat moeite om hier het kerstgevoel te krijgen. Het begint natuurlijk al bij de temperatuur. Als het tegen kersttijd aanloopt hangt er meestal sneeuw in de lucht. Of die sneeuw ook echt met kerst naar beneden komt is natuurlijk een ander verhaal, maar de temperatuur is er in ieder geval naar. Dat kan ik hier nu niet echt zeggen. Inderdaad ook hier is het iets minder warm, maar met kerst in een T-shirt rondlopen en het dan af en toe nog warm hebben helpt niet echt voor het kerstgevoel. Verder zijn Kerstbomen hier heel schaars en ook een zwarte Kerstman maakt het niet veel beter. Ik moet toegeven, ik vind de commercie rondom Kerstmis in Nederland een beetje te, maar het zorgt er in ieder geval wel voor de het kerstgevoel er flink ingeramd wordt. In Nederland draait het in de winkels volledig om kerst, maar hier... geen winkels afgeladen met kerstproducten, etalages vol met kerstaanbiedingen of Kerstmannen op elke straathoek om je een winkel in te lokken (ik zag er slechts eentje en die was zwart :P), geen kerstbomenverkoop (bij één café zag ik staan dat ze erg neppe kunstkerstbomen verkochten) en zelfs geen collecterende Leger des Heils....Ze zijn hier wel van de Gospel, dus ik dacht nog “misschien nog een aantal grote Gospel Koren die kerstliederen zingen op straat.....”, maar nee hoor....ook dat zat er niet in.

Maar hoe mijn kerst er dit jaar dan uit zag? Het grootste deel van de familie is de week voor de kerstdagen naar Isibania, vlakbij de grens van Tanzania, gegaan om het samen met de rest van de familie (van vaders kant) te vieren. Ik werd ook uitgenodigd om mee te gaan, maar ik moest eerst nog wat dingen afronden voor mijn project. Achteraf was ik daar wel blij mee, want we kregen één voor één berichtjes dat het er doodsaai was... ze hebben daar geen elektriciteit, dus niet al te veel (digitaal) entertainment. En voor mij was een week lang Kiswahili ook geen al te uitnodigend vooruitzicht.

Uiteindelijk bleven Chirsty en ik dus alleen achter met de Kerst. Gelukkig had ik nog voldoende te doen en wilden we Prison Break seizoen 1 nog zien. Ik zou nog een paar dagen naar de familie van Geoffrey (heb ik hier leren kennen) gaan, maar dat werd door andere afspraken uitgesteld (en ik ben bang geannuleerd).
Op Kerstavond opende Ben (een Australiër die hier al 15 jaar woont) zijn “Guava Lounch”, dus zijn we daar al dansend de Kerstdagen ingegaan. Ons Kerstontbijt zag er wat anders uit dan ik gewend ben, maar de pannenkoeken waren weer erg lekker. Christy had vooral behoefte aan een flinke groente-shake, want de gratis drank had een kerstcadeautje voor haar meegenomen.... De rest van de Kerstdag hebben we lekker rustig gevierd en ’s avonds afgesloten met een Hollandse Indoor BBQ. De afgelopen dagen was ik de baas in de keuken en heb ik Christy wat nieuwe gerechten laten proeven, (ik heb wat gerechten van thuis aangepast aan de plaatselijke ingrediënten) en daarmee heb ik er volgens mij een nieuwe fan bij.
Op tweede kerstdag een bezoek gebracht aan Children’s Home voor straatkinderen hier in Nakuru. Een erg mooi project waarbij straatkinderen een serieuze nieuwe kans krijgen. Ze krijgen onderkomen, voeding en educatie. Het project huisvest momenteel 140 straatkinderen waarvan er inmiddels al 11 aan de Universiteit studeren.

Maar wat vormt dit jaar nu echt mijn kerstgevoel?
Als het om de temperatuur gaat zijn het toch echt mijn bevroren vingers bij het ijsvrij maken van het vriesvak van de koelkast. Was die ruim 4 centimeter dikke laag ijs toch nog ergens goed voor.
In tegenstelling tot mijn koude vingers waren de pakketjes die ik van thuis kreeg echt hartverwarmend! Al de cadeautjes waren echt een schot in de roos. Ik keek echt uit naar wat nieuwe muziek en die wens is meer dan bevredigd!!! Mijn boek was net uit, dus kan ik meteen aan mijn nieuwe beginnen. En ook mijn voorraad King is gelukkig weer aangevuld, ik was al overgestapt op de plaatselijke Patco Mints, maar die halen het toch duidelijk niet bij het echte spul.
Gelukkig worden de versierselen in de straten in Nakuru hoe dichter je naar Kerstmis toekomt toch steeds uitbundiger en kreeg ik op eerste kerstdag toch het gevoel dat het ook hier kerst was.
Maar het kerstgevoel drong pas echt bij me binnen door de stapel kerstliedjes uit mijn “kerstpakket”, dat was precies wat ik nodig had om in de kerstsfeer te komen, alle Kersttoppers op een rijtje!
Al met al waren het gezellig kerstdagen, maar kijk ik er toch ook wel weer naar uit om volgend jaar gewoon weer traditioneel kerst te vieren met mijn familie!