Kerst in Kenia...
het was toch iets anders dan ik me had voorgesteld. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk ook niet wat ik me er bij voorstelde. Het kostte me in ieder geval wat moeite om hier het kerstgevoel te krijgen. Het begint natuurlijk al bij de temperatuur. Als het tegen kersttijd aanloopt hangt er meestal sneeuw in de lucht. Of die sneeuw ook echt met kerst naar beneden komt is natuurlijk een ander verhaal, maar de temperatuur is er in ieder geval naar. Dat kan ik hier nu niet echt zeggen. Inderdaad ook hier is het iets minder warm, maar met kerst in een T-shirt rondlopen en het dan af en toe nog warm hebben helpt niet echt voor het kerstgevoel. Verder zijn Kerstbomen hier heel schaars en ook een zwarte Kerstman maakt het niet veel beter. Ik moet toegeven, ik vind de commercie rondom Kerstmis in Nederland een beetje te, maar het zorgt er in ieder geval wel voor de het kerstgevoel er flink ingeramd wordt. In Nederland draait het in de winkels volledig om kerst, maar hier... geen winkels afgeladen met kerstproducten, etalages vol met kerstaanbiedingen of Kerstmannen op elke straathoek om je een winkel in te lokken (ik zag er slechts eentje en die was zwart :P), geen kerstbomenverkoop (bij één café zag ik staan dat ze erg neppe kunstkerstbomen verkochten) en zelfs geen collecterende Leger des Heils....Ze zijn hier wel van de Gospel, dus ik dacht nog “misschien nog een aantal grote Gospel Koren die kerstliederen zingen op straat.....”, maar nee hoor....ook dat zat er niet in.

Maar hoe mijn kerst er dit jaar dan uit zag? Het grootste deel van de familie is de week voor de kerstdagen naar Isibania, vlakbij de grens van Tanzania, gegaan om het samen met de rest van de familie (van vaders kant) te vieren. Ik werd ook uitgenodigd om mee te gaan, maar ik moest eerst nog wat dingen afronden voor mijn project. Achteraf was ik daar wel blij mee, want we kregen één voor één berichtjes dat het er doodsaai was... ze hebben daar geen elektriciteit, dus niet al te veel (digitaal) entertainment. En voor mij was een week lang Kiswahili ook geen al te uitnodigend vooruitzicht.

Uiteindelijk bleven Chirsty en ik dus alleen achter met de Kerst. Gelukkig had ik nog voldoende te doen en wilden we Prison Break seizoen 1 nog zien. Ik zou nog een paar dagen naar de familie van Geoffrey (heb ik hier leren kennen) gaan, maar dat werd door andere afspraken uitgesteld (en ik ben bang geannuleerd).
Op Kerstavond opende Ben (een Australiër die hier al 15 jaar woont) zijn “Guava Lounch”, dus zijn we daar al dansend de Kerstdagen ingegaan. Ons Kerstontbijt zag er wat anders uit dan ik gewend ben, maar de pannenkoeken waren weer erg lekker. Christy had vooral behoefte aan een flinke groente-shake, want de gratis drank had een kerstcadeautje voor haar meegenomen.... De rest van de Kerstdag hebben we lekker rustig gevierd en ’s avonds afgesloten met een Hollandse Indoor BBQ. De afgelopen dagen was ik de baas in de keuken en heb ik Christy wat nieuwe gerechten laten proeven, (ik heb wat gerechten van thuis aangepast aan de plaatselijke ingrediënten) en daarmee heb ik er volgens mij een nieuwe fan bij.
Op tweede kerstdag een bezoek gebracht aan Children’s Home voor straatkinderen hier in Nakuru. Een erg mooi project waarbij straatkinderen een serieuze nieuwe kans krijgen. Ze krijgen onderkomen, voeding en educatie. Het project huisvest momenteel 140 straatkinderen waarvan er inmiddels al 11 aan de Universiteit studeren.

Maar wat vormt dit jaar nu echt mijn kerstgevoel?
Als het om de temperatuur gaat zijn het toch echt mijn bevroren vingers bij het ijsvrij maken van het vriesvak van de koelkast. Was die ruim 4 centimeter dikke laag ijs toch nog ergens goed voor.
In tegenstelling tot mijn koude vingers waren de pakketjes die ik van thuis kreeg echt hartverwarmend! Al de cadeautjes waren echt een schot in de roos. Ik keek echt uit naar wat nieuwe muziek en die wens is meer dan bevredigd!!! Mijn boek was net uit, dus kan ik meteen aan mijn nieuwe beginnen. En ook mijn voorraad King is gelukkig weer aangevuld, ik was al overgestapt op de plaatselijke Patco Mints, maar die halen het toch duidelijk niet bij het echte spul.
Gelukkig worden de versierselen in de straten in Nakuru hoe dichter je naar Kerstmis toekomt toch steeds uitbundiger en kreeg ik op eerste kerstdag toch het gevoel dat het ook hier kerst was.
Maar het kerstgevoel drong pas echt bij me binnen door de stapel kerstliedjes uit mijn “kerstpakket”, dat was precies wat ik nodig had om in de kerstsfeer te komen, alle Kersttoppers op een rijtje!
Al met al waren het gezellig kerstdagen, maar kijk ik er toch ook wel weer naar uit om volgend jaar gewoon weer traditioneel kerst te vieren met mijn familie!

Weekje Mombasa

Na al die dagen op kantoor vond ik het wel weer eens tijd voor een paar dagen rust. En toevallig had Carol plannen om naar Mombasa te gaan, dus een mooie gelegenheid om ook naar het zuiden te trekken.

Op maandag ochtend vertrok ik naar Nairobi voor een ‘kleine’ omweg langs het immigratiebureau. Ik ben hier inmiddels al 3 maanden, dus ik moet mijn visum verlengen. In eerste instantie leek het allemaal redelijk vlot te gaan, even een formuliertje bij de balie halen en inleveren. Maar dan heb je het eerste formulier ingevuld en moet je opeens nog een, net even wat langer formulier, invullen. Maar oké formulier ingevuld en weer terug in de rij. Blijkt opeens dat als je langer dan 3 maanden in Kenia wilt blijven je een Alien kaart nodig hebt. Dus dan begint het loketspel. Van loket 5 naar 6, door naar 4 om het volgende deel te betalen en dan weer door naar loket 3, op naar de wachtruimte totdat ik geroepen wordt om vingerafdrukken te laten nemen en daarna weer verder met het loketspel om dan uiteindelijk naar buiten te lopen met mijn nieuwe visum voor de komende 3 maanden.

’s avonds nemen Carol, Olympus en ik de bus naar Mombasa. Een trip van zo’n 8 uur in een veel te warme bus. We komen dan ook helemaal gaar en badend in het zweet aan. Je hoopt dan uit de bus te stappen en wat frisse lucht tegen te komen, maar dan zit je in Mombasa toch echt verkeerd want ook buiten is het hier (zelfs zo vroeg in de ochtend) flink warm.
Olympus vertelde ons dat hij een Homestay adresje voor ons geregeld had, dus met de bagage op de rug op naar zijn adresje. Daar aangekomen zijn Carol en ik er toch nog niet helemaal zeker van. Het is nu niet bepaald de plek die we in gedachten hadden. Niet bepaald de beste buurt en een stuk verder van de zee dan Olympus ons deed voorkomen. Daarnaast is de prijs ook niet bepaald “Homestay” dus besluiten we op zoek te gaan naar een andere slaapplek.
Een vriendin van ons raad Twiga Lodge (Tiwi Beach) aan, het klinkt wel als een leuke plek dus we besluiten het maar te proberen. Na een ritje in een volgepropte Matatu, een tochtje met de Ferry (waarvan we later begrepen dat we erg veel geluk hebben gehad dat hij niet halverwege bleef steken) en een taxirit waarvan we de prijs heel netjes naar beneden onderhandeld hadden (het was toch iets verder dan we dachten), komen we aan bij Twiga Lodge.

WOW........



Dit was toch echt meer dan we verwacht hadden. Dit is echt een klein paradijsje. Ze laten ons in eerste instantie alleen de tweepersoons kamer zien, maar we hadden gehoord dat je voor het zelfde geld een Banda voor 4 personen kunt krijgen. De luxe in de Banda is wat minder, maar het is een stuk dichter bij het strand waardoor ook het uitzicht vele malen beter is. We weten ze te overtuigen dat we toch liever de Banda hebben omdat er misschien nog vrienden van ons gaan komen.



En dan is het genieten geblazen. We zijn allebei wel toe aan een beetje rust en vinden het dan ook helemaal niet erg om even van het strand te gaan genieten. Natuurlijk komen er meteen verschillende jongens langs om te kijken of ze ons wat kunnen verkopen en ook Martin komt langs die ons op de hoogte brengt van verschillende trips die we hier kunnen maken. Carol wil nog heel graag een boottrip gaan maken om deze keer ook daadwerkelijk de dolfijnen te zien en ook ik zie het wel zitten om bij een mooi Rif te gaan snorkelen.
De volgende ochtend moeten we dus vroeg op, want voor onze trip moeten we eerst naar Wasini Island. Na nog wat mensen opgehaald te hebben (meer Duitsers en Nederlanders) vertrekken we dus richting het uiterste zuiden van Kenia. Na een trip van ongeveer een uur zijn we bij het Marine park aangekomen en stappen we over op de boot. We hebben geluk, want we zien vandaag een heel stel dolfijnen. Jammer genoeg zijn ze niet in een heel speelse bui en blijft het bij langs zwemmen. Bij het Rif aan gekomen gaan we allemaal het water in om deze wonderschone schat van de natuur te bewonderen. Koraal, anemonen, vissen groot en klein....kleur all over. Toch jammer dat mijn camera alleen spatwaterdicht is, want dit had ik graag vast willen leggen. Echt een overschot aan indrukken....
Na het snorkelen is het tijd om naar Wasini Island te gaan om te gaan eten. Het gebeurd mij toch niet vaak dat ik mijn eten moet slaan, maar ja ik eet dan ook niet zo heel vaak krabbenpoot. Ook de vis wordt in zijn geheel opgediend. Ik moet zeggen dat ik er zo langzamerhand wel aan gewend begin te raken dat ze hier alles opdienen met botten, ogen en alles er op en er aan. Na nog een korte, wat ons betreft veel te toeristische rondleiding over het eiland is het weer tijd om richting huis te gaan. De bootreis verloopt vlot, maar terug op het vasteland wacht er toch een minder leuke verrassing op ons. Vanochtend kwamen we er achter dat de brandstoftoevoer van de auto lekte, dus hebben we ander vervoer. Dit delen we een andere groep, maar deze groep bevindt zich nog op Wasini Island. Na een uur of twee wachten is ook eindelijk deze groep terug en kunnen we weer naar het noorden optrekken.



De volgende dag toch maar weer even een rustdagje waarin ik zo veel mogelijk uit de zon probeerde te blijven, want door het snorkelen is mijn rug volledig verbrand. ’s ochtends was ik al vroeg op om van de zonsopgang te kunnen genieten en toen zag ik opeens overal op het strand krabbetjes uit de grond komen. Het is nog aardig lastig om daar een goede foto van te maken, maar met een afstandsbediening, statief en een hoop geduld lukt het me uiteindelijk toch om een paar leuke foto’s te maken. De rest van de dag vooral gelezen en over het strand gewandeld en niet te laat richting bed, want ook morgen weer vroeg op om terug te gaan richting Mombasa.





Na alles ingepakt te hebben met de taxi terug naar de ferry. Ja, ik weet het, doe maar luxe, maar het wordt ons sterk afgeraden om hier te gaan lopen aangezien blanken hier nogal eens doelwit van berovingen zijn. Bij de ferry vinden we een Tuctuc die ons voor een redelijke prijs naar ons Guest House wil brengen. Het loopt allemaal op rolletjes waardoor we om 9 uur al klaar zijn om Mombasa in te trekken. Na een wandeling door de stad, een bezoek aan Fort Jesus (viel ons een beetje tegen) een theehuis en een heleboel Curio shops spreken we weer af met Olympus. Even wat eten en de busreis terug naar Nakuru gaan boeken. Dit heeft toch wat meer voeten in aarde dan we hadden verwacht, maar na een paar uur en een stuk of wat busmaatschappijen hebben we uiteindelijk een bus die ons morgen weer naar Nairobi gaat brengen.




En dan wordt het tijd om het nachtleven van Mombasa te gaan verkennen. We hadden twee opties. Tot een uurtje of 10 wat drinken, of de hele nacht doorhalen, anders had Olympus geen mogelijkheid om thuis te komen. We kiezen er uiteindelijk toch voor om de nacht door te halen en vertrekken dan ook pas om een uur of 5 in de ochtend richting ons Hostel om toch nog een paar uur rust te pakken. We komen dan ook redelijk gesloopt aan bij de bus en ik ben erg blij dat ik in ieder geval nog wat kan slapen in de bus. Alleen een beetje jammer dat mijn buik het laatste stuk van de reis op ging spelen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met het openbaar toilet in Nairobi....
Vanuit Nairobi door met de Matatu richting Nakuru. Na een paar uur komen we hier aan maar is degene die ons op zou komen halen het compleet vergeten, maar gelukkig is mijn Keniase familie in de buurt. Alleen moeten we nog leren dat de Keniase “nog een paar minuten mee naar een andere plek” meestal betekend dat ze nog een hele avond door willen..... Uiteindelijk pakken Carol, Chirsty en ik toch weer een taxi richting huis en kan ik volledig uitgeput maar voldaan mijn bed in duiken.

Al met al was het een fantastische week en een ongelooflijke belevenis. Dank je wel Carol!