Imre in Kenia

Fietstochtje…

Na al die dagen binnen zitten en een gigantisch tekort aan sport, vond ik het afgelopen zondag toch echt weer eens tijd om op mijn fiets te stappen en een stukje te gaan rijden. Nu moet ik wel zeggen dat ik de afgelopen tijd wat problemen met mijn fiets gehad heb en ik hem dus eerst weer wat op moest lappen, maar hij heeft het (vooral de eerste helft van mijn tocht) erg goed gehouden.
Ik had op de weg van Nairobi naar Nakuru wel wat leuke plekken gezien dus dat leek mij wel een mooie richting. Ik had al van iemand gehoord dat hij naar Lake Elementaita (zo’n 30 kilometer verderop) gefietst was, maar daar had hij een hele dag voor uitgetrokken. Je moet er natuurlijk wel rekening mee houdend dat het hier niet zo vlak is als in Nederland, het is echt heuveltje op en heuveltje af. Ook kennen ze het fenomeen fietspad nog niet echt, dus als je van de grote weg af gaat fiets je meteen op een zandpad met flinke kuilen (al kom je die op de verharde wegen ook wel tegen).
Het was nu niet direct mijn bedoeling om echt een dagtocht te gaan fietsen, gewoon een paar uurtjes er op uit, dus dat wilde ik maar voor een volgende keer bewaren.
Maar als je dan eenmaal op je fiets zit en op een gegeven moment een groot meer naast je op ziet doemen weet je dat je toch wat verder gefietst hebt dan je eigenlijke intentie was. Maar ja, als we dan toch al zo ver zijn moeten we natuurlijk wel even naar de ingang fietsen, dan kan ik in ieder geval echt laten zien dat ik bij het meer geweest ben (zie foto).

Na een tijdje van het uitzicht genoten te hebben, en natuurlijk even in de ‘mini souvenir shop’ met een heleboel flamingo veren gekeken te hebben, vond ik het toch echt weer tijd om richting huis te gaan.
Op de heenweg had ik toch echt het idee dat ik de wind tegen had en voor een groot deel heuvel op aan het fietsen was, maar op de terugweg had ik de wind alweer tegen (en nu wat sterker) en keerden ook de heuvels zich tegen mij. De eerste paar kilometers ging dit wel, maar na een kilometer of 9 begonnen mijn benen toch wat spierpijn te vertonen. De laatste paar kilometers begon mijn rechter been ook flink te verkrampen, maar ik moest toch echt thuis zien te komen dus ik moest wel doorfietsen. Dat mijn fiets vanaf Lake Elementaita opeens aanloopt door een slag in mijn voorwiel helpt natuurlijk niet echt, maar een slag uit mijn wiel halen kan ik nog net niet met de spullen die ik bij me heb.
Zo’n 4 ¾ uur, 60 kilometer, een stuk of 3 reparatiestops, een paar drankjes en een heleboel How are you?’s verder, kwam ik moe maar voldaan weer thuis.

’s Avonds zaten we gezellig een filmpje te kijken toen opeens de stroom weg viel. Dat gebeurt hier wel vaker (in verband met de droogte rantsoeneren zie hier af en toe het water en de elektriciteit) maar nu zat opeens heel Kenia zonder stroom. Dat betekende dus bij kaarslicht koken en eten. Kan ik in ieder geval wel zeggen dat ik bij kaarslicht Ugali gemaakt heb. Dat kunnen niet zo heel veel Nederlanders zeggen. Gelukkig kregen we in de loop van de avond de stroom weer terug en konden we toch nog onze film afkijken.

Oh ja, nog even de balans van de dag opmaken:
De drankjes onderweg – 75 Ksh
De dopsleutel om mijn fiets weer op te lappen – 460Ksh
Het gezicht van de kinderen die ik “Poa Sana! Habari?” antwoord op hun “How are you?” - onbetaalbaar