Imre in Kenia

De weekenden zijn hier nogal zwaar door het vele dansen, dus een beetje rustige week zou eigenlijk wel gepast zijn. Maar dat is toch niet helemaal het geval. Normaal gesproken ben ik om een uurtje of 9 op het kantoor. Dat is tenmiste het geval als ik met mijn eigen fiets ga. Maar als ik een Matatu neem of met iemand mee rijd, is het meestal ietsje later. Dat kan je immers niet zelf plannen.

Ik had gehoopt veel in het veld bezig te zijn, maar zolang ik nog bergen met digitale informatie aan het doorspitten ben komt het toch vooral neer op computerwerk.
Op kantoor ben ik dan ook altijd druk bezig, maar één van de moeilijkheden zit hier in het maken van afspraken. Gisteren vond eindelijk mijn afspraak plaats waar ik al weken (eigenlijk al sinds ik hier aangekomen ben) achteraan zit. Maar als je het dan eenmaal aan het rollen hebt wil het nog wel eens meezitten en krijg je het voor elkaar dat het door blijft rollen. Mijn vervolgafspraak staat namelijk al voor morgen ochtend.

Toen ik vanochtend even langs ging bij een project waar straatkinderen de mogelijkheid krijgen om een opleiding te volgen, begon het volgende balletje ook te rollen. Toen ik ze vertelde over mijn ideeën met betrekking tot alternatieve vormen van dakbedekking, gaven ze aan dat er misschien wel mogelijkheden zijn om het gezamenlijk uit te testen.

Laten we hopen dat het allemaal op deze snelheid door blijft rollen, dan heb ik heel Nakuru herbouwd voordat ik terug kom naar Nederland.

’s Ochtends, achter de computer, moet natuurlijk de mail bijgewerkt worden en moet ik mijn blik even over alle (zinloze) facebook opmerkingen laten gaan. En daarna is het weer lezen, aantekeningen maken, rapport schrijven, meetings en van alles regelen. Meestal is het dan ook al een uurtje of 1 als ik richting de Masai Market ga om Olympus op te halen voor het eten. In de eerste weken wilde ik nog wel het een en ander aan restaurantjes uitproberen om eens te kijken waar je nu echt goed kunt eten, maar de afgelopen weken ben ik toch echt een vaste gast geworden bij Perfect Foods.
Perfect Foods is de plek waar alle verkopers van de Masai Market en samen met hen volgens mij nog de helft van Nakuru komt eten. Het is zoals de naam al zegt “perfect food”. Gewoon lekker eten voor een super lage prijs. Mijn favoriet is momenteel de “Chapati Ndengu (groene linzen)”. Het is al zo erg dat ik de bediening soms niet eens meer hoeft te vertellen wat ik wil eten.
Na de Lunch ga ik meestal nog even bij de jongens van de Market zitten. Even gezellig kletsen en informeren of er nog wat Wazungu langs gekomen zijn om business me te doen.

Daarna is het toch weer tijd om terug te gaan naar het kantoor. Verder met het computerwerk, rapport tikken, informatie verzamelen, stukken lezen, aantekeningen maken en als ik geluk heb kom ik nog wat mensen tegen op MSN die wat te vertellen hebben (maar dat is door het grotere tijdverschil al een stuk minder geworden). En als ik echt geen tekst meer in mijn hoofd krijg, dan kan ik mooi verder gaan met mijn cursus Photoshop.

Om een uurtje of 5 houd ik het meestal weer voor gezien (al heb ik ook al een keer tot 7 uur op kantoor gezeten). Vaak nog even richting de Salon waar Christy werkt of de Market en dan op de fiets, bij Grace in de auto, met een boda boda, piki piki, tuk tuk of matatu weer richting huis.

Christy en/of Gillian beginnen meestal om een uurtje of 6 met koken, dus dan kom ik ze nog even gezelschap houden in de keuken. Zo leer je tenminste nog wat van de Keniase keuken.
Aangezien we hier pas om een uurtje of 8 eten heb ik mooi nog even tijd om Lost te kijken, een boek te lezen of natuurlijk nog even hard te lopen. ’s Avonds willen we nog wel eens een film kijken. Ze verkopen hier echt overal van die DVD’s waar meerdere films op staan. Ze zeggen dat er een stuk of 82 op staan, het zijn inderdaad 82 stukjes maar eigenlijk is het een film of 9. Ik moet zeggen dat een Lion King Marathon in ieder geval best lachen is…