De weekenden zijn hier nogal zwaar door het vele dansen, dus een beetje rustige week zou eigenlijk wel gepast zijn. Maar dat is toch niet helemaal het geval. Normaal gesproken ben ik om een uurtje of 9 op het kantoor. Dat is tenmiste het geval als ik met mijn eigen fiets ga. Maar als ik een Matatu neem of met iemand mee rijd, is het meestal ietsje later. Dat kan je immers niet zelf plannen.

Ik had gehoopt veel in het veld bezig te zijn, maar zolang ik nog bergen met digitale informatie aan het doorspitten ben komt het toch vooral neer op computerwerk.
Op kantoor ben ik dan ook altijd druk bezig, maar één van de moeilijkheden zit hier in het maken van afspraken. Gisteren vond eindelijk mijn afspraak plaats waar ik al weken (eigenlijk al sinds ik hier aangekomen ben) achteraan zit. Maar als je het dan eenmaal aan het rollen hebt wil het nog wel eens meezitten en krijg je het voor elkaar dat het door blijft rollen. Mijn vervolgafspraak staat namelijk al voor morgen ochtend.

Toen ik vanochtend even langs ging bij een project waar straatkinderen de mogelijkheid krijgen om een opleiding te volgen, begon het volgende balletje ook te rollen. Toen ik ze vertelde over mijn ideeën met betrekking tot alternatieve vormen van dakbedekking, gaven ze aan dat er misschien wel mogelijkheden zijn om het gezamenlijk uit te testen.

Laten we hopen dat het allemaal op deze snelheid door blijft rollen, dan heb ik heel Nakuru herbouwd voordat ik terug kom naar Nederland.

’s Ochtends, achter de computer, moet natuurlijk de mail bijgewerkt worden en moet ik mijn blik even over alle (zinloze) facebook opmerkingen laten gaan. En daarna is het weer lezen, aantekeningen maken, rapport schrijven, meetings en van alles regelen. Meestal is het dan ook al een uurtje of 1 als ik richting de Masai Market ga om Olympus op te halen voor het eten. In de eerste weken wilde ik nog wel het een en ander aan restaurantjes uitproberen om eens te kijken waar je nu echt goed kunt eten, maar de afgelopen weken ben ik toch echt een vaste gast geworden bij Perfect Foods.
Perfect Foods is de plek waar alle verkopers van de Masai Market en samen met hen volgens mij nog de helft van Nakuru komt eten. Het is zoals de naam al zegt “perfect food”. Gewoon lekker eten voor een super lage prijs. Mijn favoriet is momenteel de “Chapati Ndengu (groene linzen)”. Het is al zo erg dat ik de bediening soms niet eens meer hoeft te vertellen wat ik wil eten.
Na de Lunch ga ik meestal nog even bij de jongens van de Market zitten. Even gezellig kletsen en informeren of er nog wat Wazungu langs gekomen zijn om business me te doen.

Daarna is het toch weer tijd om terug te gaan naar het kantoor. Verder met het computerwerk, rapport tikken, informatie verzamelen, stukken lezen, aantekeningen maken en als ik geluk heb kom ik nog wat mensen tegen op MSN die wat te vertellen hebben (maar dat is door het grotere tijdverschil al een stuk minder geworden). En als ik echt geen tekst meer in mijn hoofd krijg, dan kan ik mooi verder gaan met mijn cursus Photoshop.

Om een uurtje of 5 houd ik het meestal weer voor gezien (al heb ik ook al een keer tot 7 uur op kantoor gezeten). Vaak nog even richting de Salon waar Christy werkt of de Market en dan op de fiets, bij Grace in de auto, met een boda boda, piki piki, tuk tuk of matatu weer richting huis.

Christy en/of Gillian beginnen meestal om een uurtje of 6 met koken, dus dan kom ik ze nog even gezelschap houden in de keuken. Zo leer je tenminste nog wat van de Keniase keuken.
Aangezien we hier pas om een uurtje of 8 eten heb ik mooi nog even tijd om Lost te kijken, een boek te lezen of natuurlijk nog even hard te lopen. ’s Avonds willen we nog wel eens een film kijken. Ze verkopen hier echt overal van die DVD’s waar meerdere films op staan. Ze zeggen dat er een stuk of 82 op staan, het zijn inderdaad 82 stukjes maar eigenlijk is het een film of 9. Ik moet zeggen dat een Lion King Marathon in ieder geval best lachen is…

Fietstochtje…

Na al die dagen binnen zitten en een gigantisch tekort aan sport, vond ik het afgelopen zondag toch echt weer eens tijd om op mijn fiets te stappen en een stukje te gaan rijden. Nu moet ik wel zeggen dat ik de afgelopen tijd wat problemen met mijn fiets gehad heb en ik hem dus eerst weer wat op moest lappen, maar hij heeft het (vooral de eerste helft van mijn tocht) erg goed gehouden.
Ik had op de weg van Nairobi naar Nakuru wel wat leuke plekken gezien dus dat leek mij wel een mooie richting. Ik had al van iemand gehoord dat hij naar Lake Elementaita (zo’n 30 kilometer verderop) gefietst was, maar daar had hij een hele dag voor uitgetrokken. Je moet er natuurlijk wel rekening mee houdend dat het hier niet zo vlak is als in Nederland, het is echt heuveltje op en heuveltje af. Ook kennen ze het fenomeen fietspad nog niet echt, dus als je van de grote weg af gaat fiets je meteen op een zandpad met flinke kuilen (al kom je die op de verharde wegen ook wel tegen).
Het was nu niet direct mijn bedoeling om echt een dagtocht te gaan fietsen, gewoon een paar uurtjes er op uit, dus dat wilde ik maar voor een volgende keer bewaren.
Maar als je dan eenmaal op je fiets zit en op een gegeven moment een groot meer naast je op ziet doemen weet je dat je toch wat verder gefietst hebt dan je eigenlijke intentie was. Maar ja, als we dan toch al zo ver zijn moeten we natuurlijk wel even naar de ingang fietsen, dan kan ik in ieder geval echt laten zien dat ik bij het meer geweest ben (zie foto).

Na een tijdje van het uitzicht genoten te hebben, en natuurlijk even in de ‘mini souvenir shop’ met een heleboel flamingo veren gekeken te hebben, vond ik het toch echt weer tijd om richting huis te gaan.
Op de heenweg had ik toch echt het idee dat ik de wind tegen had en voor een groot deel heuvel op aan het fietsen was, maar op de terugweg had ik de wind alweer tegen (en nu wat sterker) en keerden ook de heuvels zich tegen mij. De eerste paar kilometers ging dit wel, maar na een kilometer of 9 begonnen mijn benen toch wat spierpijn te vertonen. De laatste paar kilometers begon mijn rechter been ook flink te verkrampen, maar ik moest toch echt thuis zien te komen dus ik moest wel doorfietsen. Dat mijn fiets vanaf Lake Elementaita opeens aanloopt door een slag in mijn voorwiel helpt natuurlijk niet echt, maar een slag uit mijn wiel halen kan ik nog net niet met de spullen die ik bij me heb.
Zo’n 4 ¾ uur, 60 kilometer, een stuk of 3 reparatiestops, een paar drankjes en een heleboel How are you?’s verder, kwam ik moe maar voldaan weer thuis.

’s Avonds zaten we gezellig een filmpje te kijken toen opeens de stroom weg viel. Dat gebeurt hier wel vaker (in verband met de droogte rantsoeneren zie hier af en toe het water en de elektriciteit) maar nu zat opeens heel Kenia zonder stroom. Dat betekende dus bij kaarslicht koken en eten. Kan ik in ieder geval wel zeggen dat ik bij kaarslicht Ugali gemaakt heb. Dat kunnen niet zo heel veel Nederlanders zeggen. Gelukkig kregen we in de loop van de avond de stroom weer terug en konden we toch nog onze film afkijken.

Oh ja, nog even de balans van de dag opmaken:
De drankjes onderweg – 75 Ksh
De dopsleutel om mijn fiets weer op te lappen – 460Ksh
Het gezicht van de kinderen die ik “Poa Sana! Habari?” antwoord op hun “How are you?” - onbetaalbaar