Masai Mara

Zoals ik in mijn vorige Masai Mara post al aangaf had ik nogal wat problemen met mijn computer en was het dus even lastig om een nieuwe post te maken.
Maar zoals jullie in mijn vorige post kunnen lezen heb ik er een nieuw vriendje bij, welke mij de komende tijd hopelijk heel goed gaat helpen.

Vrijdag ochtend vroeg werd ik door Rufus (chauffeur, gids en wat al niet meer)opgehaald voor de Safari naar Masai Mara. Masai Mara is een gigantisch ‘Wildreservaat’ in het zuiden van Kenia.
Na mijn 3 reisgenoten (2 dames uit Engeland en 1 uit Australie) opgehaald te hebben kunnen we opweg naar Masai Mara. Na een reis van zo’n 6 uur komen we aan bij het kampterrein waar we gaan overnachten. We krijgen een grote (soort van leger) tent toegewezen waar 4 bedden in staan (Ik mag ook een eigen tent, maar ik ga toch voor de gezelligheid.)
Om 4 uur is het tijd voor de eerste gamedrive (van zo’n 2 uur) van dit weekend. Al snel komen we ‘wildbeast’, ‘zebras’, ‘ impalas’, ‘gazelles’, ‘buffalos’ en (dode) koeien tegen, maar deze zullen we nog vele malen vaker zien. We komen ook een aantal ‘warthogs’, ‘giraffes’, ‘lions’ en verschillende soorten vogels tegen, maar de olifanten zijn toch echt te ver weg om echt goed te kunnen zien. Het hoogtepunt van de avond is toch echt een ‘leopard’ die op zijn net gedode zebra ligt te letten. Rufus zegt dat het heel bijzonder is dat we een Luipaard zien, want die zie je gemiddeld maar 1 op de 7 gamedrives.
Terug bij het kampterrein staat er een heerlijk diner op ons te wachten. Terug in onze tent blijken de afvoer problemen niet helemaal op te lossen en krijgen we 2 nieuwe tenten (2 persoons) toegewezen. Uiteindelijk met Stephanie (mijn Australische tentgenote) liggen kletsen tot het licht uit ging. En ja ook hier geld de Afrikaanse tijd, dus een half uur later dan de officiële tijd.

De volgende morgen houden ze zich alleen niet aan de Afrikaanse tijd, want het licht gaat een stuk eerder aan dan de officiële tijd. Dus zelfs op het Afrikaanse half uurtje is geen pijl te trekken.
Na een uitgebreid ontbijt, bestaande uit pannenkoeken, sausages, eieren en toast, is het om 8 uur tijd voor de uitgebreide gamedrive. Vooral ’s ochtends zien we een heleboel. Natuurlijk veel van de dezelfde dieren, maar ook een heel stel nieuwe. De olifanten krijgen we vandaag meerdere keren van heel dichtbij te zien en tijdens onze picknick komen een aantal apen ons (eten) opzoeken. Naast de leeuwinnen die we gister al zagen kunnen we nu ook de (nogal luie) mannetjes en een stel welpen op ons lijstje bijschrijven.
De ‘hippos’ en ‘crocodiles’ mogen we niet alleen gaan bekijken, maar met een Ranger (met een flink geweer) als gids worden we langs de waterkant geleid. Hier zien we onder andere een dood nijlpaard welke opgegeten wordt door krokodillen (nee, die hadden ze niet eerst zelf gedood, want daartoe zijn ze niet in staat). Niet alleen de krokodillen hadden geluk, ook de ‘butchers’ (gieren) en ‘marabus’ verdrongen zich om hun voedsel (we konden niet zien wat voor dier het geweest was, daarvoor verdrongen teveel gieren zich rond hun feestmaal). En zelfs het luipaard dat we gister zagen lag nog steeds zijn prooi te bewaken. Hij had een iets ander plekje gezocht waardoor hij voor ons wat beter zichtbaar was, maar hij hield zijn zebra goed in de gaten.
Voor mij was het hoogtepunt van de dag toch wel de drie gebroeders ‘cheetah’, wat een prachtbeesten. En als je naar de dieren aan het kijken bent moet je af en toe ook even de tijd nemen om naar de mensen/busjes om je heen te kijken. Echt geweldig om te zien hoe de busjes zich om de cheeta’s heen verdringen terwijl zij zich er totaal niets van aantrekken.
’s Middags liggen de dieren hoogst waarschijnlijk in de schaduw te slapen, want zoveel als we ’s ochtend zagen, zo weinig zagen we ’s middags.
Terug bij het kampterrein krijgen we de mogelijkheid om naar de Masai Village te gaan. Best grappig om het een keer gezien te hebben en dat vuur maken moet ik thuis nog maar eens uitproberen, maar het is mij toch veel te toeristisch.
’s Avonds lekker bij het kampvuur sterren kijken en op een gegeven moment, op verzoek van onze masai bewaker, toch echt naar mijn tent.
Alleen een beetje jammer dat er in de tent ook beestjes aanwezig waren. De muggen wisten mij om kwart over drie te wekken. Waarna ik om kwart over 4 weer wakker werd van mijn buurvrouw die op moest staan voor haar ballonvlucht. En om half 7 moesten we alweer in de auto zitten voor de laatste gamedrive (nog voor het ontbijt).

We hadden het idee dat het voor Rufus wel heel moeilijk zou worden om ons vanochtend nog iets nieuws te laten zien, maar binnen het eerste uur was het al raak. We zagen twee ‘Jackals’ die een impala jong te grazen namen. Echt fantastisch om te zien hoe de moeder haar jong verdedigde!
Later zagen we nog twee ‘Dik dik’ en op het laatste nippertje een groep ‘mangust’. Terug op het kampterrein stond er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Het zelfde als gister, maar dan aangevuld met fruit en gebakken spek. Ik was wel blij dat het ontbijt zo uitgebreid was, want voor een lunch onderweg namen we niet de tijd. Liever in één ruk door naar huis.
Voor alle mensen die nog een keer van plan zijn om naar Kenia te gaan. Ik raad je zeker aan om met Rufus op safari te gaan. Hij weet een heleboel, is erg gezellig en regelt goede dingen voor een redelijke prijs.

Leven en dood…

Na vele jaren getekend door vallen en opstaan en een drastisch verslechterend functioneren in de laatste weken, is op 21-10-2009 na vele jaren trouwe dienst van mij heen gegaan.

Mijn trouwe vriend, artiest en medewerker,

IBM T42

Ik zal je missen…




Met blijdschap kan ik mededelen dat op 22-10-2009 tot mij is gekomen

HP - Compaq 610

Geboren op 06-10-2009

2,5 kg
37 cm

We hopen heel goede vriendjes te worden.

Masai Mara,

Ik heb momenteel nogal wat problemen met mijn laptop, dus de blogjes zullen helaas even op zich moeten laten wachten.
Hier wel alvast wat foto's van Masai Mara...

Zoals ik even geleden al aangaf wilde het in eerste instantie niet zo vlotten met mijn afstudeeropdracht, maar daar is gelukkig verandering in gekomen.
Ik heb afgelopen week verschillende meetings gehad met mensen van Non-Governmental Organisations (NGO’s), Community Based Organisations (CBO’s) en waar kun je beter zijn voor de prijzen van bouwmaterialen dan bij de Hardwarestore?
Om een beter inzicht te krijgen in de bouwmethodiek in Nakuru ben ik begonnen met het opzetten van een overzicht van bouwmaterialen en de verschillende bijbehorende prijzen. Dat betekent dus langs bij de verschillende grote Hardwarestores om ze naar de prijzen van bouwmaterialen te vragen. Gelukkig waren ze allemaal heel behulpzaam en werd mijn lijst van materialen netjes van prijzen voorzien en stukje bij beetje uitgebreid met materialen die ik nog vergeten was op te nemen in mijn lijst. Bij één van de Hardwarestores kreeg ik zelfs een rondleiding langs de verschillende materialen van mijn lijstje en moest er natuurlijk een foto gemaakt worden van de cementzakken slepers.

Nadeel van dat het beter gaat met mijn project is wel dat ik daardoor minder tijd heb om onder andere mijn blog bij te houden. En die tijd wordt nog krapper als je ook nog even een weekendje naar Nairobi gaat. Dit moest natuurlijk wel even, want Temesi moest Paul en mij zaterdag naar zijn jeansmaker brengen (in Pipeline estate, zie foto). Deze kon nu twee spijkerbroeken op Hollandse maat gaan maken. Ik ben erg benieuwd wat het geworden is (ze waren “pas” maandag klaar, maar ja toen zat ik alweer op kantoor in Nakuru).

Om in Nairobi te komen ben je al goed tweeënhalf uur onderweg en dan moet je nog op je plaats van bestemming zien te komen. Gelukkig kwam Eelke ons de eerste keer ophalen, want het openbaar vervoer in Nairobi is toch best ingewikkeld (zoals we zaterdag in den lijven ondervonden hebben). Ik ben toch wel blij dat ik in Nakuru gewoon mijn eigen fiets heb, dat maakt me een stuk minder afhankelijk van het OV hier.
Oh, tussendoor even een update over mijn fiets…
Nee, nee hij is nog niet gestolen. Dat kan ik helaas niet zeggen van al de losse onderdelen. Alle reflectoren en mijn bel zijn inmiddels verdwenen, ik mag blij zijn dat mijn zadel er nog steeds op zit. Al vraag ik mij toch wel een beetje af of dit het origineel is, er zitten opeens wel erg veel scheuren in. Al kan het ook best dat die er door de zon in gekomen zijn, want de kwaliteit van de mountainbikes hier is echt heel erg laag. Het frame houdt het redelijk, maar alle losse onderdelen slijten zienderogen. Volgens mij kennen ze hier echt alleen maar waaibomenstaal in de fietsenindustrie. Maar terug naar Nairobi…
Vrijdag avonds hebben we het nachtleven van Nairobi onderzocht. Er zijn een paar dingen die ze hier nog niet begrijpen (of waar ze gewoon anders over denken dan wij Mzungu’s).
Zo proppen ze hier sommige uitgaansgelegenheden volledig vol met tafels en stoelen om iedereen maar van een plek te kunnen voorzien. Hierbij zit je bijna op de schoot van je buurman en is er amper loopruimte, laat staan ruimte om te dansen. Maar blijkbaar gaat het daar niet om. En als je dan een gelegenheid gevonden hebt zonder al die tafels en stoelen, dan heb je wel een hele berg dames die nog wat moeten leren.
Nee, niet bij iedereen werkt het om maar meteen om een drankje te vragen(, okee nadat je gezegd hebt dat ik er leuk uit zie, dat is waar). En als ik aangeef dat ik het wel gezellig vindt met mijn vrienden bedoel ik daar inderdaad mee dat ik niet met je mee ga (naar waar dan ook).
Beste Nederlandse dames, ik kan nu erg goed begrijpen dat jullie erg moe kunnen worden van al die mannen die om jullie heen staan te draaien. Hier in Kenia worden de mannen in ieder geval als prooidieren gezien die zo snel mogelijk uitgekleed moeten worden. Hiermee bedoel ik op financieel vlak, maar het schijnt dat er een nogal wat dames hier, er geen moeite mee hebben om daarvoor het andere vlak te passeren.
Ik geef toch de voorkeur aan Summit (onze uitgaansgelegenheid in Nakuru), hier lopen een stuk minder opdringerige vrouwen rond.

Kwaheri!