Imre in Kenia

Het heeft even geduurd, maar ik heb eindelijk tijd om wat van mijn belevenissen online te zetten.

De vlucht naar Nairobi toe verliep echt ongelooflijk soepel. In Heathrow aangekomen moest ik nog even mijn boarding pas om laten zetten voor mijn vlucht met Virgin. I k weet trouwens ook weer waarom ik niet zo heel erg dol ben op vliegen, de Douane. Op zich kwam ik er zonder problemen doorheen, maar het is zo’n gedoe. Ik had geluk, want het liep allemaal heel soepel bij de douane, maar ja ik moest me wel eerst half uitkleden (of het echt nodig was weet ik eigenlijk niet, maar als ik alle metalen voorwerpen wilde verwijderen was het wel redelijk nodig). Maar al met al zat ik ruim op tijd in het vliegtuig door naar Nairobi. In het vliegtuig had ik nog eens geluk, want de stewardess vroeg of ik bij de nooduitgang wilde zitten, en dat scheelde nogal in de beenruimte. De vlucht ging heel soepeltjes, ik was eigenlijk te moe om film te kijken en kon hem dan ook niet helemaal volgen, maar ik kon voor geen meter slapen, dus het werd een beetje een slapeloze half wakkere nacht met wat muziek luisteren en een beetje om me heen zitten kijken. Maar gelukkig was het eten best lekker en kon ik zelfs nog wat extra krijgen. We kwamen een half uur voor de geplande tijd aan (we waren om 5.30 uur in Nairobi) en de douane ging als een speer. Om 6 uur stond ik al met een visum in mijn hand aan de andere kant van de douane. Dus maar snel Eelke (mijn begeleider in Kenia) bellen dat ik veilig aangekomen ben en of hij al in de buurt is. Maar ja, Eelke was nog thuis en het leek hem dan ook handiger als ik een taxi zou pakken. Met een adres in mijn hoofd en het advies om ergens tussen de 1000 en de 1500 Ksh te betalen(eigenlijk is 1500 al te veel), toch maar richting de taxi standplaats. Maar met een grote tas op je rug, veel te weinig slaap en dus eigenlijk te moe om echt te onderhandelen neem ik maar genoegen met 1500 Ksh voor de rit, dan ben ik er ten miste. Gelukkig weet de chauffeur het redelijk goed te vinden en na een paar instructies sta ik om kwart voor 7 voor de poort van het huis van Eelke. Uitpakken dus die spullen, maar nee hoor van Eelke moet de chauffeur helemaal naar binnen rijden “You charged him way too much and you know it!”.
Paul is er al, kunnen we mooi de eerster ervaringen uitwisselen en dingen bespreken. Maar aangezien we allebei toch wel erg weinig geslapen hebben wordt het toch eerst even bijslapen het ontbijt wordt naar kwart voor 12 verschoven. Leek me wel een mooie tijd om uit bed te komen, want anders heb je helemaal niets meer aan je dag. Na het eten “sightseeing” of in ieder geval geld en beltegoed halen. Er moeten wat spullen mee naar beneden (bovenste verdieping) dus dat is de eerste opdracht en Eelke met een knipoog “de volgende opdracht is de auto 30 km/h aanduwen”. Nou hij zat er niet ver naast, want de auto moest inderdaad aangeduwd worden. Bij de tweede poging lukt het gelukkig. Eerst langs de winkel en dan op naar het Huruma project! Maar ja, dan moet je natuurlijk niet door het centrum gaan, want dan kom je in een flinke file terecht, of juist wel natuurlijk, want er is van alles te zien. Aan alle kanten wordt je ingehaald door kleine busjes, elk met een andere afbeelding. Staat er geen afbeelding van Prison Break of 2 pack op, dan is het wel Jezus of een pakkende tekst. In Kenia rijden ze echt ongelooflijk, hard, snel, toeterend, baan wisselen wanneer het maar kan en dan nog uitkijken voor al de overstekende voetgangers. Toen we eindelijk voorbij de file waren en lekker door konden rijden stonden we opeens in een nieuwe opstopping. Maar nu was het wel duidelijk wat het probleem was, de straat stond volledig onder water. Hierop ontstonden er allemaal nieuwe zaakjes, allemaal mannen met trekkarren brachten mensen voor 20 Ksh naar de overkant. Werk hadden ze in ieder geval genoeg. Daarvoor moesten ze natuurlijk wel zelf door het water lopen dat wij verderop uit een rioolput zagen stromen.

En als je dan denk dat je alle nieuwe dingen voor deze dag wel gehad hebt, rij je opeens over een “weg” met gigantische kuilen, midden door de sloppen wijken van Nairobi. Maar eenmaal bij het Huruma project zie je dat er vanuit deze sloppenwijken wel hele goede initiatieven zijn. Als we even tussen woningen staan te kijken komt er al een jongen naar ons toe die graag verteld dat hij hier “uit de buurt” komt. Hij vertelt ons dat de huizen echt een grote vooruitgang zijn ten opzichte van de sloppen woningen. Peter voegt zich bij ons, hij is één van de deelnemer van het project. Hij heeft zelf al een woning en werkt als metselaar in het project. Hij laat ons zijn eigen huis en een van de huizen die in aanbouw zijn zien. De mensen zijn hier heel erg blij met hun nieuwe huizen en op de vraag of er nog dingen veranderd zouden moeten worden aan het ontwerp komt het antwoord dat ze de woningen in samenspraak ontworpen hebben en er niet zelf iets aan zouden willen veranderen omdat ze “graag een eenheid zijn”, dus het liefst allemaal dezelfde woninkjes en “anders heeft mijn buurman er last van”.

Op de weg terug naar de auto komen we overal kinderen tegen die “How are you” roepen, zelfs de kleinste kinderen kennen dit zinnetje. Terug in het huis van Eelke moeten we natuurlijk nog eten, dus Paul verdwijnt in de keuken om Pasta voor ons te maken. Na zo’n drukke dag bevalt dat ‘Mzungu’ voedsel me zeer goed.