Imre in Kenia

Habari Yenu

Ik ben nu al bijna twee weken in Kenia en ik moet zeggen dat het me tot dusver wel goed bevalt. De familie waar ik verblijf (sinds vorige week woensdag) is echt super. Momenteel zijn alleen Grace (van haar is het huis), Gillian, Christy en Samson (jongste zoon van Grace) thuis, maar met de vakantie zullen ook de broers en zus van Samson thuis komen.

Elke avond wordt er uitgebreid gekookt en ik moet zeggen, het eten hier bevalt me wel. Er staan altijd verschillende gerechten op tafel waar je uit kunt kiezen/die je gewoon lekker allemaal neemt. Ze hebben een ronde tafel met in het midden een draaischijf dus iedereen kan altijd goed bij het eten en je hoeft niet de hele tijd van alles door te geven. Ze hebben hier alleen we de gewoonte om (een groot deel van) de botten in het eten te laten zitten. Dat betekend hier niet alleen met je handen eten (ik ken een aantal mensen die daar niet zo veel moeite mee zouden hebben), maar ook uitkijken voor kleine stukjes bot. Hier in Kenia kom je natuurlijk ook een heleboel onbekende gerechten tegen, een daarvan is Ugali. Het is een grote enigszins kleverige witte bol gemaakt van maïsmeel. Het vult goed, maar ik heb nu niet echt het idee dat er ook heel veel voedingsstoffen in zitten. En ja, ook de Ugali eet je in principe met je handen. Verder eten we hier ook best vaak Chapatti. Het zijn een soort pannenkoeken, alleen dan minder zoet. En vooral als ze thuis gemaakt worden zijn ze erg lekker (in de restaurants zijn ze een stuk minder).

Wat hier in Nakuru ook erg leuk is het openbaar vervoer. Ze hebben hier echt allemaal verschillende vormen van openbaar vervoer. Naast de taxi’s, die zeker ’s avonds erg handig zijn, hebben ze hier een heleboel Matatu’s. Dit zijn kleine busjes waar 9 tot 14 mensen in ‘gepropt’ worden. Heb je toch liever persoonlijk vervoer, dan kun je, als je met een groep bent, een TukTuk nemen. Maar als je wat meer tijd hebt kun je ook gewoon een BodaBoda taxi nemen. Een BodaBoda is gewoon een fiets (zonder ook maar iets van versnellingen) met een kussen achterop. Wil je toch iets meer snelheid, dan neem je een PikiPiki, dat betekend dat je achterop de motor gaat.
Zaterdag avond zijn we naar Summit (een van de uitgaansgelegenheden hier) geweest. Op de heenweg namen we een PikiPiki. Probeer je nu eens voor te stellen; slechte wegen en waar de wegen wel oké zijn flinke ‘speed bumps’. Een ‘chauffeur’ die redelijk doorrijdt en een motor die je af en toe flink weg voelt schuiven (door de grote droogte). Nou, dan heb je toch wel de ingrediënten voor een spannend ritje kan ik je vertellen.

Om mijn vervoer hier wat makkelijker te maken heb ik woensdag dan ook een mountainbike gekocht. Natuurlijk na uitgebreid marktonderzoek, want ze verkopen ze hier echt bij elke grote supermarkt. Maar ja, hoe vergelijk je nu fietsen van allemaal onbekende merken? Uiteindelijk een leuke fiets uitgekozen, alleen toen ze hem rijklaar gingen maken was de band al lek. Toen ben ik toch maar voor een fiets gegaan waar ik wat meer vertrouwen in had. Hij was wat duurder en zonder vering op het achterwiel (leek me wel handig met deze wegen), maar volgens mij is hij wel een stuk betrouwbaarder. Gister dan ook maar een leuk ritje op mijn nieuwe fiets gemaakt. Ik zou iets van een half uurtje weg gaan, maar het werd toch meer iets van een uurtje. Heerlijk om er even echt uit te zijn, zeker na al die meetings en dagen op kantoor. Ook Samson heeft mijn fiets even uitgeprobeerd en hij vind dat ik een erg goede fiets gekocht heb. Nu maar hopen dat ik er in ieder geval 5 maanden plezier van mag hebben.

Maar naast alle leuke dingen zijn er natuurlijk nog meer leuke dingen, de eigenlijke reden dat ik hier in Kenia rondloop, mijn afstudeerproject. Ik heb hier al behoorlijk wat huizen gezien en ik denk dat er inderdaad nog wel wat werk voor mij is.
Ze bouwen hier ongelooflijk veel met ‘quarry stones’, maar dat is natuurlijk wel een grondstof die op den duur uitgeput raakt. In de ‘Informal settlements’ en zelfs in de ‘council owned estates’ wordt er verder veel met golfplaten gewerkt.
In Kibera (de grootste ‘slum’ van Nairobi) heb ik Charles ontmoet. Hij vertelde ons één en ander over de bouwprojecten waar hij mee bezig is en hij liet ons een ‘Interlocking Stabilized Soil Block’ (ISSB) zien. Ik moet zeggen, ik zie wel wat in het bouwen met deze blokken. Thuis (in Nederland) heb ik er natuurlijk al een hoop over gelezen, maar als je het in je handen hebt en de gebruikers er over hoort vertellen gaat het toch meer leven. Ik heb dan ook weer een nieuw idee voor een mogelijke richting van mijn afstudeerproject gekregen. Maar eens kijken wat we daar mee kunnen doen.
Ik heb ook een gesprek gehad met Dr. Laban, mijn begeleider van de Universiteit van Nairobi. We hebben afgesproken dat ik in de eerste weken een studie ga doen naar ‘appropriate building materials’ voor Nakuru. In elke regio en elke stad zijn er weer andere materialen beter geschikt. Ik wil dan ook gaan kijken welke materialen er in Nakuru gebruikt worden en welke kosten het gebruik van deze materialen met zich meebrengt. Hiermee hoop ik een wat beter beeld te krijgen van de plaatselijke bouwcultuur en kan ik een betere keuze maken voor het materiaalgebruik in mijn uiteindelijke ontwerp.
Ik moet jammer genoeg zeggen dat ik wat minder vorderingen gemaakt heb dan ik gepland had, maar ik verwachte al een beetje dat het niet helemaal zou gaan lukken. We hebben naast mijn afstudeerproject ook een ander project waar ik aan meewerk. Hier gaat onder andere door de verschillende meetings een hoop tijd in zitten. We hebben al meetings gehad met verschillende mensen van de gemeenten en ook al twee succesvolle ‘Quick Scans’ achter de rug. Ik had deze week een afspraak met iemand staan om samen met mijn naar materiaalgebruik te kijken, maar hij werd ziek waardoor al het werk een stukje opgeschoven is. We proberen nu zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken, maar maandag is een feestdag en dinsdag is de Workshop, dus dat schiet niet erg op. Gelukkig heb ik wel al kennisgemaakt met een hoop mensen die mij allemaal een stukje verder kunnen en willen helpen, dus voor de toekomst is er wel al een leuke basis gelegd.

Ik schijf momenteel elke dag mijn belevenissen in mijn notitieboekje (echt een handig verjaardagscadeautje!)en voeg ze (als het even kan) één keer in de week samen tot een verhaal. Als jullie liever wat meer korte stukjes hebben moeten jullie het ook zeggen.

Kwaheri!