Wennen aan Kenia?

Ik ben nu drie weken in Kenia en begin zo langzamerhand wel een beetje aan het land te wennen. Er zijn natuurlijk zaken waar ik nooit aan zal wennen, maar hieronder een aantal positieve en minder positieve hoogtepunten.

Natuur
Menenai Crater
Voor prachtige natuur ben je in Kenia zeker op het goede adres!
We zijn twee weken geleden naar de ‘Menengai Crater’ geweest. Dat valt niet uit te leggen, daar moet je gewoon staan. Hieronder een foto om jullie een kleine impressie te geven van het overweldigende uitzicht…

Lake Nakuru National Park
Vorige week zijn we naar ‘Lake Nakuru National Park’ geweest, dat is was echt super! We zijn er met de all-terrain van Eelke doorheen gereden maar aangezien die maar 5 zitplaatsen heeft en we er met z’n zessen heen wilden (Eelke, Hellen, Paul, Ronald, Temessi en Ik) moest er één iemand in de achterbak. En die gelukkige was ik! Ja, dat gelukkige meen ik serieus, want ik houd er niet zo van om tussen mensen in gepropte te moeten zitten. En in de achterbak had ik alle ruimte inclusief een overvloed aan beenruimte. Ik had een deken meegenomen om op te zitten waardoor ik hoogstwaarschijnlijk nog beter zat dan achterin (waar ik mijn hoofd nog wel eens wil stoten).
Het koste wat moeite, maar we hebben uiteindelijk alle dieren gezien waar we voor kwamen. De giraffen en neushoorns bleven een beetje op afstand, maar na een stukje off-road konden we toch redelijk dicht bij de Neushoorns komen. Toen hun luie, liggende positie zich transformeerde in een wat dreigendere staande positie zijn we toch maar een beetje op afstand gebleven. Het zijn hele mooie beesten, maar zo’n neushoorn(hoorn) heb je toch liever niet in je auto.


De Leeuwen waren een stuk gewilliger en we konden zelfs behoorlijk dicht bij een stel welpen komen. We waren even bang dat mamma leeuw opstandig zou worden, maar het interesseerde haar niet echt dat we tussen haar en haar welpen kwamen (of het was natuurlijk de moeder helemaal niet).


Verder hebben we natuurlijk nog een heleboel flamingo’s gezien. Wat minder dan normaal gesproken het geval is bij ‘Lake Nakuru’, maar dit heeft te maken met de gigantische droogte. Het meer heeft zich dan ook al een heel stuk teruggetrokken, het is te hopen dat het nog even flink blijft regenen (ja het is hier eindelijk een beetje gaan regenen), want er moeten weer flink wat litertjes water bij komen.


We hebben verder nog een heleboel buffels en andere kleine dieren gezien, maar die foto’s show ik jullie wel als ik weer thuis ben. (De foto’s die ik bijgevoegd heb zijn door mijzelf gemaakt, maar er waren nog een aantal camera’s mee (waaronder een spiegelreflex camera) waarvan ik een deel van de foto’s nog moet krijgen.)

Onderhandelen
Hier in Kenia is het de gewoonte om te onderhandelen over prijzen. Ik moet zeggen dat dit nu niet echt mijn sterkste kant is, maar ik begin het al te leren. Ik heb hier een stel steeksleutels en een schroevendraaier voor mijn fiets gekocht (echt alles trilt hier los) en ik was er uiteindelijk niet veel meer voor kwijt dan Eelke voor zijn steeksleutel betaalde (en die heeft al behoorlijk wat ervaring met onderhandelen). Ik zit hier nog een paar maanden, dus het onderhandelen ga ik misschien nog wel onder de knie krijgen.

Bedelen
Over het algemeen valt het in Nakuru wel mee, maar vooral als je ’s avonds nog op straat bent wordt je door allemaal mensen lastig gevallen dat ze geld van je willen. Ik moet ook zeggen dat het in Kisumu erger was dan in Nakuru, want hier kwamen ze echt op elk moment van de dag om geld vragen. Ik hoop dat mijn huid nog wat dikker gaat worden wat dit betreft, want er is gewoon geen beginnen aan om de mensen geld te gaan geven maar leuk is het niet om iedereen steeds nee te verkopen.

Opgelicht
Dat ik al dat bedelen niet heel prettig vind, oké. Maar wat ik echt irritant vind, is als je niet eerlijk behandeld wordt gewoonweg omdat je blank bent. Gister hebben we in één dag tijd 3 keer gehad dat er te veel geld van ons gevraagd werd. ’s Ochtends bij het ontbijt klopte het bonnetje niet (maar hierbij had ik nog het idee dat het gewoon een rekenfoutje was), ’s middags bij het tanken werd de pomp niet op nul gezet waardoor er al 1000Ksh op de teller stonden op het moment dat hij begon. (Net nadat hij begonnen was met tanken stond er als voor meer dan twaalfhonderd op de teller. En de tank was nog half vol maar volgens de pomp was er 57 liter in gegaan (en nee, er zit geen tank van 100 liter in).) Dan denk je dat je het wel een beetje gehad hebt met de verkeerde bonnetjes en dan krijg je ook ’s middags bij het eten een bonnetje waar 100Ksh te veel gerekend wordt. Natuurlijk kan dat een rekenfout zijn, maar het valt wel heel erg op dat als je om het bonnetje vraagt (voor de boekhouding), je ook meteen 100Ksh terug krijgt met de boodschap dat ze een foutje gemaakt hadden…

Hartelijkheid
We hebben afgelopen donderdag de familie van Temesi opgezocht. Dat betekende een flinke trip die eindigde op flink modderige paden waar zelfs de all-terrain van Eelke af en toe weg schoof. Aangekomen bij de familie van Temesi wordt ik meteen overal binnen uitgenodigd. Wel erg leuk om te zien hoe de huizen hier gebouwd worden, want er staan hier nog een aantal traditionele woningen (zie foto). Ik vind het echt fantastisch hoe hartelijk je hier overal ontvangen wordt en het is wel heel leuk om te zien hoe al de kinderen uit het dorp even komen kijken en je een handje komen geven. Ook de Oma van Temesi worden we binnen uitgenodigd voor de thee en na de thee komt er natuurlijk avondeten op tafel. Na het eten moeten we er toch echt vandoor, want het is al behoorlijk donker geworden en we moeten nog een heel stukje terug over de erg gezellige wegen. Ik had het niet verwacht, maar zelfs in zo’n trillende auto lukt het mij om enigszins te slapen (dat krijg je als je een nacht amper kunt slapen van de geluiden bij de buren). Mijn halfslaap wordt dan ook wat hardhandig onderbroken op het moment dat mijn hoofd tegen de ruit aan knalt. Gelukkig komen we allemaal heelhuids aan bij het hotel (een andere dan de nacht er voor) en hebben we deze nacht geen geluidsoverlast.

Habari Yenu

Ik ben nu al bijna twee weken in Kenia en ik moet zeggen dat het me tot dusver wel goed bevalt. De familie waar ik verblijf (sinds vorige week woensdag) is echt super. Momenteel zijn alleen Grace (van haar is het huis), Gillian, Christy en Samson (jongste zoon van Grace) thuis, maar met de vakantie zullen ook de broers en zus van Samson thuis komen.

Elke avond wordt er uitgebreid gekookt en ik moet zeggen, het eten hier bevalt me wel. Er staan altijd verschillende gerechten op tafel waar je uit kunt kiezen/die je gewoon lekker allemaal neemt. Ze hebben een ronde tafel met in het midden een draaischijf dus iedereen kan altijd goed bij het eten en je hoeft niet de hele tijd van alles door te geven. Ze hebben hier alleen we de gewoonte om (een groot deel van) de botten in het eten te laten zitten. Dat betekend hier niet alleen met je handen eten (ik ken een aantal mensen die daar niet zo veel moeite mee zouden hebben), maar ook uitkijken voor kleine stukjes bot. Hier in Kenia kom je natuurlijk ook een heleboel onbekende gerechten tegen, een daarvan is Ugali. Het is een grote enigszins kleverige witte bol gemaakt van maïsmeel. Het vult goed, maar ik heb nu niet echt het idee dat er ook heel veel voedingsstoffen in zitten. En ja, ook de Ugali eet je in principe met je handen. Verder eten we hier ook best vaak Chapatti. Het zijn een soort pannenkoeken, alleen dan minder zoet. En vooral als ze thuis gemaakt worden zijn ze erg lekker (in de restaurants zijn ze een stuk minder).

Wat hier in Nakuru ook erg leuk is het openbaar vervoer. Ze hebben hier echt allemaal verschillende vormen van openbaar vervoer. Naast de taxi’s, die zeker ’s avonds erg handig zijn, hebben ze hier een heleboel Matatu’s. Dit zijn kleine busjes waar 9 tot 14 mensen in ‘gepropt’ worden. Heb je toch liever persoonlijk vervoer, dan kun je, als je met een groep bent, een TukTuk nemen. Maar als je wat meer tijd hebt kun je ook gewoon een BodaBoda taxi nemen. Een BodaBoda is gewoon een fiets (zonder ook maar iets van versnellingen) met een kussen achterop. Wil je toch iets meer snelheid, dan neem je een PikiPiki, dat betekend dat je achterop de motor gaat.
Zaterdag avond zijn we naar Summit (een van de uitgaansgelegenheden hier) geweest. Op de heenweg namen we een PikiPiki. Probeer je nu eens voor te stellen; slechte wegen en waar de wegen wel oké zijn flinke ‘speed bumps’. Een ‘chauffeur’ die redelijk doorrijdt en een motor die je af en toe flink weg voelt schuiven (door de grote droogte). Nou, dan heb je toch wel de ingrediënten voor een spannend ritje kan ik je vertellen.

Om mijn vervoer hier wat makkelijker te maken heb ik woensdag dan ook een mountainbike gekocht. Natuurlijk na uitgebreid marktonderzoek, want ze verkopen ze hier echt bij elke grote supermarkt. Maar ja, hoe vergelijk je nu fietsen van allemaal onbekende merken? Uiteindelijk een leuke fiets uitgekozen, alleen toen ze hem rijklaar gingen maken was de band al lek. Toen ben ik toch maar voor een fiets gegaan waar ik wat meer vertrouwen in had. Hij was wat duurder en zonder vering op het achterwiel (leek me wel handig met deze wegen), maar volgens mij is hij wel een stuk betrouwbaarder. Gister dan ook maar een leuk ritje op mijn nieuwe fiets gemaakt. Ik zou iets van een half uurtje weg gaan, maar het werd toch meer iets van een uurtje. Heerlijk om er even echt uit te zijn, zeker na al die meetings en dagen op kantoor. Ook Samson heeft mijn fiets even uitgeprobeerd en hij vind dat ik een erg goede fiets gekocht heb. Nu maar hopen dat ik er in ieder geval 5 maanden plezier van mag hebben.

Maar naast alle leuke dingen zijn er natuurlijk nog meer leuke dingen, de eigenlijke reden dat ik hier in Kenia rondloop, mijn afstudeerproject. Ik heb hier al behoorlijk wat huizen gezien en ik denk dat er inderdaad nog wel wat werk voor mij is.
Ze bouwen hier ongelooflijk veel met ‘quarry stones’, maar dat is natuurlijk wel een grondstof die op den duur uitgeput raakt. In de ‘Informal settlements’ en zelfs in de ‘council owned estates’ wordt er verder veel met golfplaten gewerkt.
In Kibera (de grootste ‘slum’ van Nairobi) heb ik Charles ontmoet. Hij vertelde ons één en ander over de bouwprojecten waar hij mee bezig is en hij liet ons een ‘Interlocking Stabilized Soil Block’ (ISSB) zien. Ik moet zeggen, ik zie wel wat in het bouwen met deze blokken. Thuis (in Nederland) heb ik er natuurlijk al een hoop over gelezen, maar als je het in je handen hebt en de gebruikers er over hoort vertellen gaat het toch meer leven. Ik heb dan ook weer een nieuw idee voor een mogelijke richting van mijn afstudeerproject gekregen. Maar eens kijken wat we daar mee kunnen doen.
Ik heb ook een gesprek gehad met Dr. Laban, mijn begeleider van de Universiteit van Nairobi. We hebben afgesproken dat ik in de eerste weken een studie ga doen naar ‘appropriate building materials’ voor Nakuru. In elke regio en elke stad zijn er weer andere materialen beter geschikt. Ik wil dan ook gaan kijken welke materialen er in Nakuru gebruikt worden en welke kosten het gebruik van deze materialen met zich meebrengt. Hiermee hoop ik een wat beter beeld te krijgen van de plaatselijke bouwcultuur en kan ik een betere keuze maken voor het materiaalgebruik in mijn uiteindelijke ontwerp.
Ik moet jammer genoeg zeggen dat ik wat minder vorderingen gemaakt heb dan ik gepland had, maar ik verwachte al een beetje dat het niet helemaal zou gaan lukken. We hebben naast mijn afstudeerproject ook een ander project waar ik aan meewerk. Hier gaat onder andere door de verschillende meetings een hoop tijd in zitten. We hebben al meetings gehad met verschillende mensen van de gemeenten en ook al twee succesvolle ‘Quick Scans’ achter de rug. Ik had deze week een afspraak met iemand staan om samen met mijn naar materiaalgebruik te kijken, maar hij werd ziek waardoor al het werk een stukje opgeschoven is. We proberen nu zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken, maar maandag is een feestdag en dinsdag is de Workshop, dus dat schiet niet erg op. Gelukkig heb ik wel al kennisgemaakt met een hoop mensen die mij allemaal een stukje verder kunnen en willen helpen, dus voor de toekomst is er wel al een leuke basis gelegd.

Ik schijf momenteel elke dag mijn belevenissen in mijn notitieboekje (echt een handig verjaardagscadeautje!)en voeg ze (als het even kan) één keer in de week samen tot een verhaal. Als jullie liever wat meer korte stukjes hebben moeten jullie het ook zeggen.

Kwaheri!

Het heeft even geduurd, maar ik heb eindelijk tijd om wat van mijn belevenissen online te zetten.

De vlucht naar Nairobi toe verliep echt ongelooflijk soepel. In Heathrow aangekomen moest ik nog even mijn boarding pas om laten zetten voor mijn vlucht met Virgin. I k weet trouwens ook weer waarom ik niet zo heel erg dol ben op vliegen, de Douane. Op zich kwam ik er zonder problemen doorheen, maar het is zo’n gedoe. Ik had geluk, want het liep allemaal heel soepel bij de douane, maar ja ik moest me wel eerst half uitkleden (of het echt nodig was weet ik eigenlijk niet, maar als ik alle metalen voorwerpen wilde verwijderen was het wel redelijk nodig). Maar al met al zat ik ruim op tijd in het vliegtuig door naar Nairobi. In het vliegtuig had ik nog eens geluk, want de stewardess vroeg of ik bij de nooduitgang wilde zitten, en dat scheelde nogal in de beenruimte. De vlucht ging heel soepeltjes, ik was eigenlijk te moe om film te kijken en kon hem dan ook niet helemaal volgen, maar ik kon voor geen meter slapen, dus het werd een beetje een slapeloze half wakkere nacht met wat muziek luisteren en een beetje om me heen zitten kijken. Maar gelukkig was het eten best lekker en kon ik zelfs nog wat extra krijgen. We kwamen een half uur voor de geplande tijd aan (we waren om 5.30 uur in Nairobi) en de douane ging als een speer. Om 6 uur stond ik al met een visum in mijn hand aan de andere kant van de douane. Dus maar snel Eelke (mijn begeleider in Kenia) bellen dat ik veilig aangekomen ben en of hij al in de buurt is. Maar ja, Eelke was nog thuis en het leek hem dan ook handiger als ik een taxi zou pakken. Met een adres in mijn hoofd en het advies om ergens tussen de 1000 en de 1500 Ksh te betalen(eigenlijk is 1500 al te veel), toch maar richting de taxi standplaats. Maar met een grote tas op je rug, veel te weinig slaap en dus eigenlijk te moe om echt te onderhandelen neem ik maar genoegen met 1500 Ksh voor de rit, dan ben ik er ten miste. Gelukkig weet de chauffeur het redelijk goed te vinden en na een paar instructies sta ik om kwart voor 7 voor de poort van het huis van Eelke. Uitpakken dus die spullen, maar nee hoor van Eelke moet de chauffeur helemaal naar binnen rijden “You charged him way too much and you know it!”.
Paul is er al, kunnen we mooi de eerster ervaringen uitwisselen en dingen bespreken. Maar aangezien we allebei toch wel erg weinig geslapen hebben wordt het toch eerst even bijslapen het ontbijt wordt naar kwart voor 12 verschoven. Leek me wel een mooie tijd om uit bed te komen, want anders heb je helemaal niets meer aan je dag. Na het eten “sightseeing” of in ieder geval geld en beltegoed halen. Er moeten wat spullen mee naar beneden (bovenste verdieping) dus dat is de eerste opdracht en Eelke met een knipoog “de volgende opdracht is de auto 30 km/h aanduwen”. Nou hij zat er niet ver naast, want de auto moest inderdaad aangeduwd worden. Bij de tweede poging lukt het gelukkig. Eerst langs de winkel en dan op naar het Huruma project! Maar ja, dan moet je natuurlijk niet door het centrum gaan, want dan kom je in een flinke file terecht, of juist wel natuurlijk, want er is van alles te zien. Aan alle kanten wordt je ingehaald door kleine busjes, elk met een andere afbeelding. Staat er geen afbeelding van Prison Break of 2 pack op, dan is het wel Jezus of een pakkende tekst. In Kenia rijden ze echt ongelooflijk, hard, snel, toeterend, baan wisselen wanneer het maar kan en dan nog uitkijken voor al de overstekende voetgangers. Toen we eindelijk voorbij de file waren en lekker door konden rijden stonden we opeens in een nieuwe opstopping. Maar nu was het wel duidelijk wat het probleem was, de straat stond volledig onder water. Hierop ontstonden er allemaal nieuwe zaakjes, allemaal mannen met trekkarren brachten mensen voor 20 Ksh naar de overkant. Werk hadden ze in ieder geval genoeg. Daarvoor moesten ze natuurlijk wel zelf door het water lopen dat wij verderop uit een rioolput zagen stromen.

En als je dan denk dat je alle nieuwe dingen voor deze dag wel gehad hebt, rij je opeens over een “weg” met gigantische kuilen, midden door de sloppen wijken van Nairobi. Maar eenmaal bij het Huruma project zie je dat er vanuit deze sloppenwijken wel hele goede initiatieven zijn. Als we even tussen woningen staan te kijken komt er al een jongen naar ons toe die graag verteld dat hij hier “uit de buurt” komt. Hij vertelt ons dat de huizen echt een grote vooruitgang zijn ten opzichte van de sloppen woningen. Peter voegt zich bij ons, hij is één van de deelnemer van het project. Hij heeft zelf al een woning en werkt als metselaar in het project. Hij laat ons zijn eigen huis en een van de huizen die in aanbouw zijn zien. De mensen zijn hier heel erg blij met hun nieuwe huizen en op de vraag of er nog dingen veranderd zouden moeten worden aan het ontwerp komt het antwoord dat ze de woningen in samenspraak ontworpen hebben en er niet zelf iets aan zouden willen veranderen omdat ze “graag een eenheid zijn”, dus het liefst allemaal dezelfde woninkjes en “anders heeft mijn buurman er last van”.

Op de weg terug naar de auto komen we overal kinderen tegen die “How are you” roepen, zelfs de kleinste kinderen kennen dit zinnetje. Terug in het huis van Eelke moeten we natuurlijk nog eten, dus Paul verdwijnt in de keuken om Pasta voor ons te maken. Na zo’n drukke dag bevalt dat ‘Mzungu’ voedsel me zeer goed.