Kerst in Kenia...
het was toch iets anders dan ik me had voorgesteld. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk ook niet wat ik me er bij voorstelde. Het kostte me in ieder geval wat moeite om hier het kerstgevoel te krijgen. Het begint natuurlijk al bij de temperatuur. Als het tegen kersttijd aanloopt hangt er meestal sneeuw in de lucht. Of die sneeuw ook echt met kerst naar beneden komt is natuurlijk een ander verhaal, maar de temperatuur is er in ieder geval naar. Dat kan ik hier nu niet echt zeggen. Inderdaad ook hier is het iets minder warm, maar met kerst in een T-shirt rondlopen en het dan af en toe nog warm hebben helpt niet echt voor het kerstgevoel. Verder zijn Kerstbomen hier heel schaars en ook een zwarte Kerstman maakt het niet veel beter. Ik moet toegeven, ik vind de commercie rondom Kerstmis in Nederland een beetje te, maar het zorgt er in ieder geval wel voor de het kerstgevoel er flink ingeramd wordt. In Nederland draait het in de winkels volledig om kerst, maar hier... geen winkels afgeladen met kerstproducten, etalages vol met kerstaanbiedingen of Kerstmannen op elke straathoek om je een winkel in te lokken (ik zag er slechts eentje en die was zwart :P), geen kerstbomenverkoop (bij één café zag ik staan dat ze erg neppe kunstkerstbomen verkochten) en zelfs geen collecterende Leger des Heils....Ze zijn hier wel van de Gospel, dus ik dacht nog “misschien nog een aantal grote Gospel Koren die kerstliederen zingen op straat.....”, maar nee hoor....ook dat zat er niet in.
Maar hoe mijn kerst er dit jaar dan uit zag? Het grootste deel van de familie is de week voor de kerstdagen naar Isibania, vlakbij de grens van Tanzania, gegaan om het samen met de rest van de familie (van vaders kant) te vieren. Ik werd ook uitgenodigd om mee te gaan, maar ik moest eerst nog wat dingen afronden voor mijn project. Achteraf was ik daar wel blij mee, want we kregen één voor één berichtjes dat het er doodsaai was... ze hebben daar geen elektriciteit, dus niet al te veel (digitaal) entertainment. En voor mij was een week lang Kiswahili ook geen al te uitnodigend vooruitzicht.
Uiteindelijk bleven Chirsty en ik dus alleen achter met de Kerst. Gelukkig had ik nog voldoende te doen en wilden we Prison Break seizoen 1 nog zien. Ik zou nog een paar dagen naar de familie van Geoffrey (heb ik hier leren kennen) gaan, maar dat werd door andere afspraken uitgesteld (en ik ben bang geannuleerd).
Op Kerstavond opende Ben (een Australiër die hier al 15 jaar woont) zijn “Guava Lounch”, dus zijn we daar al dansend de Kerstdagen ingegaan. Ons Kerstontbijt zag er wat anders uit dan ik gewend ben, maar de pannenkoeken waren weer erg lekker. Christy had vooral behoefte aan een flinke groente-shake, want de gratis drank had een kerstcadeautje voor haar meegenomen.... De rest van de Kerstdag hebben we lekker rustig gevierd en ’s avonds afgesloten met een Hollandse Indoor BBQ. De afgelopen dagen was ik de baas in de keuken en heb ik Christy wat nieuwe gerechten laten proeven, (ik heb wat gerechten van thuis aangepast aan de plaatselijke ingrediënten) en daarmee heb ik er volgens mij een nieuwe fan bij.
Op tweede kerstdag een bezoek gebracht aan Children’s Home voor straatkinderen hier in Nakuru. Een erg mooi project waarbij straatkinderen een serieuze nieuwe kans krijgen. Ze krijgen onderkomen, voeding en educatie. Het project huisvest momenteel 140 straatkinderen waarvan er inmiddels al 11 aan de Universiteit studeren.
Maar wat vormt dit jaar nu echt mijn kerstgevoel?
Als het om de temperatuur gaat zijn het toch echt mijn bevroren vingers bij het ijsvrij maken van het vriesvak van de koelkast. Was die ruim 4 centimeter dikke laag ijs toch nog ergens goed voor.
In tegenstelling tot mijn koude vingers waren de pakketjes die ik van thuis kreeg echt hartverwarmend! Al de cadeautjes waren echt een schot in de roos. Ik keek echt uit naar wat nieuwe muziek en die wens is meer dan bevredigd!!! Mijn boek was net uit, dus kan ik meteen aan mijn nieuwe beginnen. En ook mijn voorraad King is gelukkig weer aangevuld, ik was al overgestapt op de plaatselijke Patco Mints, maar die halen het toch duidelijk niet bij het echte spul.
Gelukkig worden de versierselen in de straten in Nakuru hoe dichter je naar Kerstmis toekomt toch steeds uitbundiger en kreeg ik op eerste kerstdag toch het gevoel dat het ook hier kerst was.
Maar het kerstgevoel drong pas echt bij me binnen door de stapel kerstliedjes uit mijn “kerstpakket”, dat was precies wat ik nodig had om in de kerstsfeer te komen, alle Kersttoppers op een rijtje!
Al met al waren het gezellig kerstdagen, maar kijk ik er toch ook wel weer naar uit om volgend jaar gewoon weer traditioneel kerst te vieren met mijn familie!
zondag, december 27, 2009
donderdag, december 10, 2009
Weekje Mombasa
Na al die dagen op kantoor vond ik het wel weer eens tijd voor een paar dagen rust. En toevallig had Carol plannen om naar Mombasa te gaan, dus een mooie gelegenheid om ook naar het zuiden te trekken.
Op maandag ochtend vertrok ik naar Nairobi voor een ‘kleine’ omweg langs het immigratiebureau. Ik ben hier inmiddels al 3 maanden, dus ik moet mijn visum verlengen. In eerste instantie leek het allemaal redelijk vlot te gaan, even een formuliertje bij de balie halen en inleveren. Maar dan heb je het eerste formulier ingevuld en moet je opeens nog een, net even wat langer formulier, invullen. Maar oké formulier ingevuld en weer terug in de rij. Blijkt opeens dat als je langer dan 3 maanden in Kenia wilt blijven je een Alien kaart nodig hebt. Dus dan begint het loketspel. Van loket 5 naar 6, door naar 4 om het volgende deel te betalen en dan weer door naar loket 3, op naar de wachtruimte totdat ik geroepen wordt om vingerafdrukken te laten nemen en daarna weer verder met het loketspel om dan uiteindelijk naar buiten te lopen met mijn nieuwe visum voor de komende 3 maanden.
’s avonds nemen Carol, Olympus en ik de bus naar Mombasa. Een trip van zo’n 8 uur in een veel te warme bus. We komen dan ook helemaal gaar en badend in het zweet aan. Je hoopt dan uit de bus te stappen en wat frisse lucht tegen te komen, maar dan zit je in Mombasa toch echt verkeerd want ook buiten is het hier (zelfs zo vroeg in de ochtend) flink warm.
Olympus vertelde ons dat hij een Homestay adresje voor ons geregeld had, dus met de bagage op de rug op naar zijn adresje. Daar aangekomen zijn Carol en ik er toch nog niet helemaal zeker van. Het is nu niet bepaald de plek die we in gedachten hadden. Niet bepaald de beste buurt en een stuk verder van de zee dan Olympus ons deed voorkomen. Daarnaast is de prijs ook niet bepaald “Homestay” dus besluiten we op zoek te gaan naar een andere slaapplek.
Een vriendin van ons raad Twiga Lodge (Tiwi Beach) aan, het klinkt wel als een leuke plek dus we besluiten het maar te proberen. Na een ritje in een volgepropte Matatu, een tochtje met de Ferry (waarvan we later begrepen dat we erg veel geluk hebben gehad dat hij niet halverwege bleef steken) en een taxirit waarvan we de prijs heel netjes naar beneden onderhandeld hadden (het was toch iets verder dan we dachten), komen we aan bij Twiga Lodge.
WOW........
Dit was toch echt meer dan we verwacht hadden. Dit is echt een klein paradijsje. Ze laten ons in eerste instantie alleen de tweepersoons kamer zien, maar we hadden gehoord dat je voor het zelfde geld een Banda voor 4 personen kunt krijgen. De luxe in de Banda is wat minder, maar het is een stuk dichter bij het strand waardoor ook het uitzicht vele malen beter is. We weten ze te overtuigen dat we toch liever de Banda hebben omdat er misschien nog vrienden van ons gaan komen.
En dan is het genieten geblazen. We zijn allebei wel toe aan een beetje rust en vinden het dan ook helemaal niet erg om even van het strand te gaan genieten. Natuurlijk komen er meteen verschillende jongens langs om te kijken of ze ons wat kunnen verkopen en ook Martin komt langs die ons op de hoogte brengt van verschillende trips die we hier kunnen maken. Carol wil nog heel graag een boottrip gaan maken om deze keer ook daadwerkelijk de dolfijnen te zien en ook ik zie het wel zitten om bij een mooi Rif te gaan snorkelen.
De volgende ochtend moeten we dus vroeg op, want voor onze trip moeten we eerst naar Wasini Island. Na nog wat mensen opgehaald te hebben (meer Duitsers en Nederlanders) vertrekken we dus richting het uiterste zuiden van Kenia. Na een trip van ongeveer een uur zijn we bij het Marine park aangekomen en stappen we over op de boot. We hebben geluk, want we zien vandaag een heel stel dolfijnen. Jammer genoeg zijn ze niet in een heel speelse bui en blijft het bij langs zwemmen. Bij het Rif aan gekomen gaan we allemaal het water in om deze wonderschone schat van de natuur te bewonderen. Koraal, anemonen, vissen groot en klein....kleur all over. Toch jammer dat mijn camera alleen spatwaterdicht is, want dit had ik graag vast willen leggen. Echt een overschot aan indrukken....
Na het snorkelen is het tijd om naar Wasini Island te gaan om te gaan eten. Het gebeurd mij toch niet vaak dat ik mijn eten moet slaan, maar ja ik eet dan ook niet zo heel vaak krabbenpoot. Ook de vis wordt in zijn geheel opgediend. Ik moet zeggen dat ik er zo langzamerhand wel aan gewend begin te raken dat ze hier alles opdienen met botten, ogen en alles er op en er aan. Na nog een korte, wat ons betreft veel te toeristische rondleiding over het eiland is het weer tijd om richting huis te gaan. De bootreis verloopt vlot, maar terug op het vasteland wacht er toch een minder leuke verrassing op ons. Vanochtend kwamen we er achter dat de brandstoftoevoer van de auto lekte, dus hebben we ander vervoer. Dit delen we een andere groep, maar deze groep bevindt zich nog op Wasini Island. Na een uur of twee wachten is ook eindelijk deze groep terug en kunnen we weer naar het noorden optrekken.
De volgende dag toch maar weer even een rustdagje waarin ik zo veel mogelijk uit de zon probeerde te blijven, want door het snorkelen is mijn rug volledig verbrand. ’s ochtends was ik al vroeg op om van de zonsopgang te kunnen genieten en toen zag ik opeens overal op het strand krabbetjes uit de grond komen. Het is nog aardig lastig om daar een goede foto van te maken, maar met een afstandsbediening, statief en een hoop geduld lukt het me uiteindelijk toch om een paar leuke foto’s te maken. De rest van de dag vooral gelezen en over het strand gewandeld en niet te laat richting bed, want ook morgen weer vroeg op om terug te gaan richting Mombasa.
Na alles ingepakt te hebben met de taxi terug naar de ferry. Ja, ik weet het, doe maar luxe, maar het wordt ons sterk afgeraden om hier te gaan lopen aangezien blanken hier nogal eens doelwit van berovingen zijn. Bij de ferry vinden we een Tuctuc die ons voor een redelijke prijs naar ons Guest House wil brengen. Het loopt allemaal op rolletjes waardoor we om 9 uur al klaar zijn om Mombasa in te trekken. Na een wandeling door de stad, een bezoek aan Fort Jesus (viel ons een beetje tegen) een theehuis en een heleboel Curio shops spreken we weer af met Olympus. Even wat eten en de busreis terug naar Nakuru gaan boeken. Dit heeft toch wat meer voeten in aarde dan we hadden verwacht, maar na een paar uur en een stuk of wat busmaatschappijen hebben we uiteindelijk een bus die ons morgen weer naar Nairobi gaat brengen.
En dan wordt het tijd om het nachtleven van Mombasa te gaan verkennen. We hadden twee opties. Tot een uurtje of 10 wat drinken, of de hele nacht doorhalen, anders had Olympus geen mogelijkheid om thuis te komen. We kiezen er uiteindelijk toch voor om de nacht door te halen en vertrekken dan ook pas om een uur of 5 in de ochtend richting ons Hostel om toch nog een paar uur rust te pakken. We komen dan ook redelijk gesloopt aan bij de bus en ik ben erg blij dat ik in ieder geval nog wat kan slapen in de bus. Alleen een beetje jammer dat mijn buik het laatste stuk van de reis op ging spelen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met het openbaar toilet in Nairobi....
Vanuit Nairobi door met de Matatu richting Nakuru. Na een paar uur komen we hier aan maar is degene die ons op zou komen halen het compleet vergeten, maar gelukkig is mijn Keniase familie in de buurt. Alleen moeten we nog leren dat de Keniase “nog een paar minuten mee naar een andere plek” meestal betekend dat ze nog een hele avond door willen..... Uiteindelijk pakken Carol, Chirsty en ik toch weer een taxi richting huis en kan ik volledig uitgeput maar voldaan mijn bed in duiken.
Al met al was het een fantastische week en een ongelooflijke belevenis. Dank je wel Carol!
Na al die dagen op kantoor vond ik het wel weer eens tijd voor een paar dagen rust. En toevallig had Carol plannen om naar Mombasa te gaan, dus een mooie gelegenheid om ook naar het zuiden te trekken.
Op maandag ochtend vertrok ik naar Nairobi voor een ‘kleine’ omweg langs het immigratiebureau. Ik ben hier inmiddels al 3 maanden, dus ik moet mijn visum verlengen. In eerste instantie leek het allemaal redelijk vlot te gaan, even een formuliertje bij de balie halen en inleveren. Maar dan heb je het eerste formulier ingevuld en moet je opeens nog een, net even wat langer formulier, invullen. Maar oké formulier ingevuld en weer terug in de rij. Blijkt opeens dat als je langer dan 3 maanden in Kenia wilt blijven je een Alien kaart nodig hebt. Dus dan begint het loketspel. Van loket 5 naar 6, door naar 4 om het volgende deel te betalen en dan weer door naar loket 3, op naar de wachtruimte totdat ik geroepen wordt om vingerafdrukken te laten nemen en daarna weer verder met het loketspel om dan uiteindelijk naar buiten te lopen met mijn nieuwe visum voor de komende 3 maanden.
’s avonds nemen Carol, Olympus en ik de bus naar Mombasa. Een trip van zo’n 8 uur in een veel te warme bus. We komen dan ook helemaal gaar en badend in het zweet aan. Je hoopt dan uit de bus te stappen en wat frisse lucht tegen te komen, maar dan zit je in Mombasa toch echt verkeerd want ook buiten is het hier (zelfs zo vroeg in de ochtend) flink warm.
Olympus vertelde ons dat hij een Homestay adresje voor ons geregeld had, dus met de bagage op de rug op naar zijn adresje. Daar aangekomen zijn Carol en ik er toch nog niet helemaal zeker van. Het is nu niet bepaald de plek die we in gedachten hadden. Niet bepaald de beste buurt en een stuk verder van de zee dan Olympus ons deed voorkomen. Daarnaast is de prijs ook niet bepaald “Homestay” dus besluiten we op zoek te gaan naar een andere slaapplek.
Een vriendin van ons raad Twiga Lodge (Tiwi Beach) aan, het klinkt wel als een leuke plek dus we besluiten het maar te proberen. Na een ritje in een volgepropte Matatu, een tochtje met de Ferry (waarvan we later begrepen dat we erg veel geluk hebben gehad dat hij niet halverwege bleef steken) en een taxirit waarvan we de prijs heel netjes naar beneden onderhandeld hadden (het was toch iets verder dan we dachten), komen we aan bij Twiga Lodge.
WOW........
Dit was toch echt meer dan we verwacht hadden. Dit is echt een klein paradijsje. Ze laten ons in eerste instantie alleen de tweepersoons kamer zien, maar we hadden gehoord dat je voor het zelfde geld een Banda voor 4 personen kunt krijgen. De luxe in de Banda is wat minder, maar het is een stuk dichter bij het strand waardoor ook het uitzicht vele malen beter is. We weten ze te overtuigen dat we toch liever de Banda hebben omdat er misschien nog vrienden van ons gaan komen.
En dan is het genieten geblazen. We zijn allebei wel toe aan een beetje rust en vinden het dan ook helemaal niet erg om even van het strand te gaan genieten. Natuurlijk komen er meteen verschillende jongens langs om te kijken of ze ons wat kunnen verkopen en ook Martin komt langs die ons op de hoogte brengt van verschillende trips die we hier kunnen maken. Carol wil nog heel graag een boottrip gaan maken om deze keer ook daadwerkelijk de dolfijnen te zien en ook ik zie het wel zitten om bij een mooi Rif te gaan snorkelen.
De volgende ochtend moeten we dus vroeg op, want voor onze trip moeten we eerst naar Wasini Island. Na nog wat mensen opgehaald te hebben (meer Duitsers en Nederlanders) vertrekken we dus richting het uiterste zuiden van Kenia. Na een trip van ongeveer een uur zijn we bij het Marine park aangekomen en stappen we over op de boot. We hebben geluk, want we zien vandaag een heel stel dolfijnen. Jammer genoeg zijn ze niet in een heel speelse bui en blijft het bij langs zwemmen. Bij het Rif aan gekomen gaan we allemaal het water in om deze wonderschone schat van de natuur te bewonderen. Koraal, anemonen, vissen groot en klein....kleur all over. Toch jammer dat mijn camera alleen spatwaterdicht is, want dit had ik graag vast willen leggen. Echt een overschot aan indrukken....
Na het snorkelen is het tijd om naar Wasini Island te gaan om te gaan eten. Het gebeurd mij toch niet vaak dat ik mijn eten moet slaan, maar ja ik eet dan ook niet zo heel vaak krabbenpoot. Ook de vis wordt in zijn geheel opgediend. Ik moet zeggen dat ik er zo langzamerhand wel aan gewend begin te raken dat ze hier alles opdienen met botten, ogen en alles er op en er aan. Na nog een korte, wat ons betreft veel te toeristische rondleiding over het eiland is het weer tijd om richting huis te gaan. De bootreis verloopt vlot, maar terug op het vasteland wacht er toch een minder leuke verrassing op ons. Vanochtend kwamen we er achter dat de brandstoftoevoer van de auto lekte, dus hebben we ander vervoer. Dit delen we een andere groep, maar deze groep bevindt zich nog op Wasini Island. Na een uur of twee wachten is ook eindelijk deze groep terug en kunnen we weer naar het noorden optrekken.
De volgende dag toch maar weer even een rustdagje waarin ik zo veel mogelijk uit de zon probeerde te blijven, want door het snorkelen is mijn rug volledig verbrand. ’s ochtends was ik al vroeg op om van de zonsopgang te kunnen genieten en toen zag ik opeens overal op het strand krabbetjes uit de grond komen. Het is nog aardig lastig om daar een goede foto van te maken, maar met een afstandsbediening, statief en een hoop geduld lukt het me uiteindelijk toch om een paar leuke foto’s te maken. De rest van de dag vooral gelezen en over het strand gewandeld en niet te laat richting bed, want ook morgen weer vroeg op om terug te gaan richting Mombasa.
Na alles ingepakt te hebben met de taxi terug naar de ferry. Ja, ik weet het, doe maar luxe, maar het wordt ons sterk afgeraden om hier te gaan lopen aangezien blanken hier nogal eens doelwit van berovingen zijn. Bij de ferry vinden we een Tuctuc die ons voor een redelijke prijs naar ons Guest House wil brengen. Het loopt allemaal op rolletjes waardoor we om 9 uur al klaar zijn om Mombasa in te trekken. Na een wandeling door de stad, een bezoek aan Fort Jesus (viel ons een beetje tegen) een theehuis en een heleboel Curio shops spreken we weer af met Olympus. Even wat eten en de busreis terug naar Nakuru gaan boeken. Dit heeft toch wat meer voeten in aarde dan we hadden verwacht, maar na een paar uur en een stuk of wat busmaatschappijen hebben we uiteindelijk een bus die ons morgen weer naar Nairobi gaat brengen.
En dan wordt het tijd om het nachtleven van Mombasa te gaan verkennen. We hadden twee opties. Tot een uurtje of 10 wat drinken, of de hele nacht doorhalen, anders had Olympus geen mogelijkheid om thuis te komen. We kiezen er uiteindelijk toch voor om de nacht door te halen en vertrekken dan ook pas om een uur of 5 in de ochtend richting ons Hostel om toch nog een paar uur rust te pakken. We komen dan ook redelijk gesloopt aan bij de bus en ik ben erg blij dat ik in ieder geval nog wat kan slapen in de bus. Alleen een beetje jammer dat mijn buik het laatste stuk van de reis op ging spelen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met het openbaar toilet in Nairobi....
Vanuit Nairobi door met de Matatu richting Nakuru. Na een paar uur komen we hier aan maar is degene die ons op zou komen halen het compleet vergeten, maar gelukkig is mijn Keniase familie in de buurt. Alleen moeten we nog leren dat de Keniase “nog een paar minuten mee naar een andere plek” meestal betekend dat ze nog een hele avond door willen..... Uiteindelijk pakken Carol, Chirsty en ik toch weer een taxi richting huis en kan ik volledig uitgeput maar voldaan mijn bed in duiken.
Al met al was het een fantastische week en een ongelooflijke belevenis. Dank je wel Carol!
dinsdag, november 17, 2009
De weekenden zijn hier nogal zwaar door het vele dansen, dus een beetje rustige week zou eigenlijk wel gepast zijn. Maar dat is toch niet helemaal het geval. Normaal gesproken ben ik om een uurtje of 9 op het kantoor. Dat is tenmiste het geval als ik met mijn eigen fiets ga. Maar als ik een Matatu neem of met iemand mee rijd, is het meestal ietsje later. Dat kan je immers niet zelf plannen.
Ik had gehoopt veel in het veld bezig te zijn, maar zolang ik nog bergen met digitale informatie aan het doorspitten ben komt het toch vooral neer op computerwerk.
Op kantoor ben ik dan ook altijd druk bezig, maar één van de moeilijkheden zit hier in het maken van afspraken. Gisteren vond eindelijk mijn afspraak plaats waar ik al weken (eigenlijk al sinds ik hier aangekomen ben) achteraan zit. Maar als je het dan eenmaal aan het rollen hebt wil het nog wel eens meezitten en krijg je het voor elkaar dat het door blijft rollen. Mijn vervolgafspraak staat namelijk al voor morgen ochtend.
Toen ik vanochtend even langs ging bij een project waar straatkinderen de mogelijkheid krijgen om een opleiding te volgen, begon het volgende balletje ook te rollen. Toen ik ze vertelde over mijn ideeën met betrekking tot alternatieve vormen van dakbedekking, gaven ze aan dat er misschien wel mogelijkheden zijn om het gezamenlijk uit te testen.
Laten we hopen dat het allemaal op deze snelheid door blijft rollen, dan heb ik heel Nakuru herbouwd voordat ik terug kom naar Nederland.
’s Ochtends, achter de computer, moet natuurlijk de mail bijgewerkt worden en moet ik mijn blik even over alle (zinloze) facebook opmerkingen laten gaan. En daarna is het weer lezen, aantekeningen maken, rapport schrijven, meetings en van alles regelen. Meestal is het dan ook al een uurtje of 1 als ik richting de Masai Market ga om Olympus op te halen voor het eten. In de eerste weken wilde ik nog wel het een en ander aan restaurantjes uitproberen om eens te kijken waar je nu echt goed kunt eten, maar de afgelopen weken ben ik toch echt een vaste gast geworden bij Perfect Foods.
Perfect Foods is de plek waar alle verkopers van de Masai Market en samen met hen volgens mij nog de helft van Nakuru komt eten. Het is zoals de naam al zegt “perfect food”. Gewoon lekker eten voor een super lage prijs. Mijn favoriet is momenteel de “Chapati Ndengu (groene linzen)”. Het is al zo erg dat ik de bediening soms niet eens meer hoeft te vertellen wat ik wil eten.
Na de Lunch ga ik meestal nog even bij de jongens van de Market zitten. Even gezellig kletsen en informeren of er nog wat Wazungu langs gekomen zijn om business me te doen.
Daarna is het toch weer tijd om terug te gaan naar het kantoor. Verder met het computerwerk, rapport tikken, informatie verzamelen, stukken lezen, aantekeningen maken en als ik geluk heb kom ik nog wat mensen tegen op MSN die wat te vertellen hebben (maar dat is door het grotere tijdverschil al een stuk minder geworden). En als ik echt geen tekst meer in mijn hoofd krijg, dan kan ik mooi verder gaan met mijn cursus Photoshop.
Om een uurtje of 5 houd ik het meestal weer voor gezien (al heb ik ook al een keer tot 7 uur op kantoor gezeten). Vaak nog even richting de Salon waar Christy werkt of de Market en dan op de fiets, bij Grace in de auto, met een boda boda, piki piki, tuk tuk of matatu weer richting huis.
Christy en/of Gillian beginnen meestal om een uurtje of 6 met koken, dus dan kom ik ze nog even gezelschap houden in de keuken. Zo leer je tenminste nog wat van de Keniase keuken.
Aangezien we hier pas om een uurtje of 8 eten heb ik mooi nog even tijd om Lost te kijken, een boek te lezen of natuurlijk nog even hard te lopen. ’s Avonds willen we nog wel eens een film kijken. Ze verkopen hier echt overal van die DVD’s waar meerdere films op staan. Ze zeggen dat er een stuk of 82 op staan, het zijn inderdaad 82 stukjes maar eigenlijk is het een film of 9. Ik moet zeggen dat een Lion King Marathon in ieder geval best lachen is…
Ik had gehoopt veel in het veld bezig te zijn, maar zolang ik nog bergen met digitale informatie aan het doorspitten ben komt het toch vooral neer op computerwerk.
Op kantoor ben ik dan ook altijd druk bezig, maar één van de moeilijkheden zit hier in het maken van afspraken. Gisteren vond eindelijk mijn afspraak plaats waar ik al weken (eigenlijk al sinds ik hier aangekomen ben) achteraan zit. Maar als je het dan eenmaal aan het rollen hebt wil het nog wel eens meezitten en krijg je het voor elkaar dat het door blijft rollen. Mijn vervolgafspraak staat namelijk al voor morgen ochtend.
Toen ik vanochtend even langs ging bij een project waar straatkinderen de mogelijkheid krijgen om een opleiding te volgen, begon het volgende balletje ook te rollen. Toen ik ze vertelde over mijn ideeën met betrekking tot alternatieve vormen van dakbedekking, gaven ze aan dat er misschien wel mogelijkheden zijn om het gezamenlijk uit te testen.
Laten we hopen dat het allemaal op deze snelheid door blijft rollen, dan heb ik heel Nakuru herbouwd voordat ik terug kom naar Nederland.
’s Ochtends, achter de computer, moet natuurlijk de mail bijgewerkt worden en moet ik mijn blik even over alle (zinloze) facebook opmerkingen laten gaan. En daarna is het weer lezen, aantekeningen maken, rapport schrijven, meetings en van alles regelen. Meestal is het dan ook al een uurtje of 1 als ik richting de Masai Market ga om Olympus op te halen voor het eten. In de eerste weken wilde ik nog wel het een en ander aan restaurantjes uitproberen om eens te kijken waar je nu echt goed kunt eten, maar de afgelopen weken ben ik toch echt een vaste gast geworden bij Perfect Foods.
Perfect Foods is de plek waar alle verkopers van de Masai Market en samen met hen volgens mij nog de helft van Nakuru komt eten. Het is zoals de naam al zegt “perfect food”. Gewoon lekker eten voor een super lage prijs. Mijn favoriet is momenteel de “Chapati Ndengu (groene linzen)”. Het is al zo erg dat ik de bediening soms niet eens meer hoeft te vertellen wat ik wil eten.
Na de Lunch ga ik meestal nog even bij de jongens van de Market zitten. Even gezellig kletsen en informeren of er nog wat Wazungu langs gekomen zijn om business me te doen.
Daarna is het toch weer tijd om terug te gaan naar het kantoor. Verder met het computerwerk, rapport tikken, informatie verzamelen, stukken lezen, aantekeningen maken en als ik geluk heb kom ik nog wat mensen tegen op MSN die wat te vertellen hebben (maar dat is door het grotere tijdverschil al een stuk minder geworden). En als ik echt geen tekst meer in mijn hoofd krijg, dan kan ik mooi verder gaan met mijn cursus Photoshop.
Om een uurtje of 5 houd ik het meestal weer voor gezien (al heb ik ook al een keer tot 7 uur op kantoor gezeten). Vaak nog even richting de Salon waar Christy werkt of de Market en dan op de fiets, bij Grace in de auto, met een boda boda, piki piki, tuk tuk of matatu weer richting huis.
Christy en/of Gillian beginnen meestal om een uurtje of 6 met koken, dus dan kom ik ze nog even gezelschap houden in de keuken. Zo leer je tenminste nog wat van de Keniase keuken.
Aangezien we hier pas om een uurtje of 8 eten heb ik mooi nog even tijd om Lost te kijken, een boek te lezen of natuurlijk nog even hard te lopen. ’s Avonds willen we nog wel eens een film kijken. Ze verkopen hier echt overal van die DVD’s waar meerdere films op staan. Ze zeggen dat er een stuk of 82 op staan, het zijn inderdaad 82 stukjes maar eigenlijk is het een film of 9. Ik moet zeggen dat een Lion King Marathon in ieder geval best lachen is…
woensdag, november 04, 2009
Fietstochtje…
Na al die dagen binnen zitten en een gigantisch tekort aan sport, vond ik het afgelopen zondag toch echt weer eens tijd om op mijn fiets te stappen en een stukje te gaan rijden. Nu moet ik wel zeggen dat ik de afgelopen tijd wat problemen met mijn fiets gehad heb en ik hem dus eerst weer wat op moest lappen, maar hij heeft het (vooral de eerste helft van mijn tocht) erg goed gehouden.
Ik had op de weg van Nairobi naar Nakuru wel wat leuke plekken gezien dus dat leek mij wel een mooie richting. Ik had al van iemand gehoord dat hij naar Lake Elementaita (zo’n 30 kilometer verderop) gefietst was, maar daar had hij een hele dag voor uitgetrokken. Je moet er natuurlijk wel rekening mee houdend dat het hier niet zo vlak is als in Nederland, het is echt heuveltje op en heuveltje af. Ook kennen ze het fenomeen fietspad nog niet echt, dus als je van de grote weg af gaat fiets je meteen op een zandpad met flinke kuilen (al kom je die op de verharde wegen ook wel tegen).
Het was nu niet direct mijn bedoeling om echt een dagtocht te gaan fietsen, gewoon een paar uurtjes er op uit, dus dat wilde ik maar voor een volgende keer bewaren.
Maar als je dan eenmaal op je fiets zit en op een gegeven moment een groot meer naast je op ziet doemen weet je dat je toch wat verder gefietst hebt dan je eigenlijke intentie was. Maar ja, als we dan toch al zo ver zijn moeten we natuurlijk wel even naar de ingang fietsen, dan kan ik in ieder geval echt laten zien dat ik bij het meer geweest ben (zie foto).
Na een tijdje van het uitzicht genoten te hebben, en natuurlijk even in de ‘mini souvenir shop’ met een heleboel flamingo veren gekeken te hebben, vond ik het toch echt weer tijd om richting huis te gaan.
Op de heenweg had ik toch echt het idee dat ik de wind tegen had en voor een groot deel heuvel op aan het fietsen was, maar op de terugweg had ik de wind alweer tegen (en nu wat sterker) en keerden ook de heuvels zich tegen mij. De eerste paar kilometers ging dit wel, maar na een kilometer of 9 begonnen mijn benen toch wat spierpijn te vertonen. De laatste paar kilometers begon mijn rechter been ook flink te verkrampen, maar ik moest toch echt thuis zien te komen dus ik moest wel doorfietsen. Dat mijn fiets vanaf Lake Elementaita opeens aanloopt door een slag in mijn voorwiel helpt natuurlijk niet echt, maar een slag uit mijn wiel halen kan ik nog net niet met de spullen die ik bij me heb.
Zo’n 4 ¾ uur, 60 kilometer, een stuk of 3 reparatiestops, een paar drankjes en een heleboel How are you?’s verder, kwam ik moe maar voldaan weer thuis.
’s Avonds zaten we gezellig een filmpje te kijken toen opeens de stroom weg viel. Dat gebeurt hier wel vaker (in verband met de droogte rantsoeneren zie hier af en toe het water en de elektriciteit) maar nu zat opeens heel Kenia zonder stroom. Dat betekende dus bij kaarslicht koken en eten. Kan ik in ieder geval wel zeggen dat ik bij kaarslicht Ugali gemaakt heb. Dat kunnen niet zo heel veel Nederlanders zeggen. Gelukkig kregen we in de loop van de avond de stroom weer terug en konden we toch nog onze film afkijken.
Oh ja, nog even de balans van de dag opmaken:
De drankjes onderweg – 75 Ksh
De dopsleutel om mijn fiets weer op te lappen – 460Ksh
Het gezicht van de kinderen die ik “Poa Sana! Habari?” antwoord op hun “How are you?” - onbetaalbaar
Na al die dagen binnen zitten en een gigantisch tekort aan sport, vond ik het afgelopen zondag toch echt weer eens tijd om op mijn fiets te stappen en een stukje te gaan rijden. Nu moet ik wel zeggen dat ik de afgelopen tijd wat problemen met mijn fiets gehad heb en ik hem dus eerst weer wat op moest lappen, maar hij heeft het (vooral de eerste helft van mijn tocht) erg goed gehouden.
Ik had op de weg van Nairobi naar Nakuru wel wat leuke plekken gezien dus dat leek mij wel een mooie richting. Ik had al van iemand gehoord dat hij naar Lake Elementaita (zo’n 30 kilometer verderop) gefietst was, maar daar had hij een hele dag voor uitgetrokken. Je moet er natuurlijk wel rekening mee houdend dat het hier niet zo vlak is als in Nederland, het is echt heuveltje op en heuveltje af. Ook kennen ze het fenomeen fietspad nog niet echt, dus als je van de grote weg af gaat fiets je meteen op een zandpad met flinke kuilen (al kom je die op de verharde wegen ook wel tegen).
Het was nu niet direct mijn bedoeling om echt een dagtocht te gaan fietsen, gewoon een paar uurtjes er op uit, dus dat wilde ik maar voor een volgende keer bewaren.
Maar als je dan eenmaal op je fiets zit en op een gegeven moment een groot meer naast je op ziet doemen weet je dat je toch wat verder gefietst hebt dan je eigenlijke intentie was. Maar ja, als we dan toch al zo ver zijn moeten we natuurlijk wel even naar de ingang fietsen, dan kan ik in ieder geval echt laten zien dat ik bij het meer geweest ben (zie foto).
Na een tijdje van het uitzicht genoten te hebben, en natuurlijk even in de ‘mini souvenir shop’ met een heleboel flamingo veren gekeken te hebben, vond ik het toch echt weer tijd om richting huis te gaan.
Op de heenweg had ik toch echt het idee dat ik de wind tegen had en voor een groot deel heuvel op aan het fietsen was, maar op de terugweg had ik de wind alweer tegen (en nu wat sterker) en keerden ook de heuvels zich tegen mij. De eerste paar kilometers ging dit wel, maar na een kilometer of 9 begonnen mijn benen toch wat spierpijn te vertonen. De laatste paar kilometers begon mijn rechter been ook flink te verkrampen, maar ik moest toch echt thuis zien te komen dus ik moest wel doorfietsen. Dat mijn fiets vanaf Lake Elementaita opeens aanloopt door een slag in mijn voorwiel helpt natuurlijk niet echt, maar een slag uit mijn wiel halen kan ik nog net niet met de spullen die ik bij me heb.
Zo’n 4 ¾ uur, 60 kilometer, een stuk of 3 reparatiestops, een paar drankjes en een heleboel How are you?’s verder, kwam ik moe maar voldaan weer thuis.
’s Avonds zaten we gezellig een filmpje te kijken toen opeens de stroom weg viel. Dat gebeurt hier wel vaker (in verband met de droogte rantsoeneren zie hier af en toe het water en de elektriciteit) maar nu zat opeens heel Kenia zonder stroom. Dat betekende dus bij kaarslicht koken en eten. Kan ik in ieder geval wel zeggen dat ik bij kaarslicht Ugali gemaakt heb. Dat kunnen niet zo heel veel Nederlanders zeggen. Gelukkig kregen we in de loop van de avond de stroom weer terug en konden we toch nog onze film afkijken.
Oh ja, nog even de balans van de dag opmaken:
De drankjes onderweg – 75 Ksh
De dopsleutel om mijn fiets weer op te lappen – 460Ksh
Het gezicht van de kinderen die ik “Poa Sana! Habari?” antwoord op hun “How are you?” - onbetaalbaar
zaterdag, oktober 24, 2009
Masai Mara
Zoals ik in mijn vorige Masai Mara post al aangaf had ik nogal wat problemen met mijn computer en was het dus even lastig om een nieuwe post te maken.
Maar zoals jullie in mijn vorige post kunnen lezen heb ik er een nieuw vriendje bij, welke mij de komende tijd hopelijk heel goed gaat helpen.
Vrijdag ochtend vroeg werd ik door Rufus (chauffeur, gids en wat al niet meer)opgehaald voor de Safari naar Masai Mara. Masai Mara is een gigantisch ‘Wildreservaat’ in het zuiden van Kenia.
Na mijn 3 reisgenoten (2 dames uit Engeland en 1 uit Australie) opgehaald te hebben kunnen we opweg naar Masai Mara. Na een reis van zo’n 6 uur komen we aan bij het kampterrein waar we gaan overnachten. We krijgen een grote (soort van leger) tent toegewezen waar 4 bedden in staan (Ik mag ook een eigen tent, maar ik ga toch voor de gezelligheid.)
Om 4 uur is het tijd voor de eerste gamedrive (van zo’n 2 uur) van dit weekend. Al snel komen we ‘wildbeast’, ‘zebras’, ‘ impalas’, ‘gazelles’, ‘buffalos’ en (dode) koeien tegen, maar deze zullen we nog vele malen vaker zien. We komen ook een aantal ‘warthogs’, ‘giraffes’, ‘lions’ en verschillende soorten vogels tegen, maar de olifanten zijn toch echt te ver weg om echt goed te kunnen zien. Het hoogtepunt van de avond is toch echt een ‘leopard’ die op zijn net gedode zebra ligt te letten. Rufus zegt dat het heel bijzonder is dat we een Luipaard zien, want die zie je gemiddeld maar 1 op de 7 gamedrives.
Terug bij het kampterrein staat er een heerlijk diner op ons te wachten. Terug in onze tent blijken de afvoer problemen niet helemaal op te lossen en krijgen we 2 nieuwe tenten (2 persoons) toegewezen. Uiteindelijk met Stephanie (mijn Australische tentgenote) liggen kletsen tot het licht uit ging. En ja ook hier geld de Afrikaanse tijd, dus een half uur later dan de officiële tijd.
De volgende morgen houden ze zich alleen niet aan de Afrikaanse tijd, want het licht gaat een stuk eerder aan dan de officiële tijd. Dus zelfs op het Afrikaanse half uurtje is geen pijl te trekken.
Na een uitgebreid ontbijt, bestaande uit pannenkoeken, sausages, eieren en toast, is het om 8 uur tijd voor de uitgebreide gamedrive. Vooral ’s ochtends zien we een heleboel. Natuurlijk veel van de dezelfde dieren, maar ook een heel stel nieuwe. De olifanten krijgen we vandaag meerdere keren van heel dichtbij te zien en tijdens onze picknick komen een aantal apen ons (eten) opzoeken. Naast de leeuwinnen die we gister al zagen kunnen we nu ook de (nogal luie) mannetjes en een stel welpen op ons lijstje bijschrijven.
De ‘hippos’ en ‘crocodiles’ mogen we niet alleen gaan bekijken, maar met een Ranger (met een flink geweer) als gids worden we langs de waterkant geleid. Hier zien we onder andere een dood nijlpaard welke opgegeten wordt door krokodillen (nee, die hadden ze niet eerst zelf gedood, want daartoe zijn ze niet in staat). Niet alleen de krokodillen hadden geluk, ook de ‘butchers’ (gieren) en ‘marabus’ verdrongen zich om hun voedsel (we konden niet zien wat voor dier het geweest was, daarvoor verdrongen teveel gieren zich rond hun feestmaal). En zelfs het luipaard dat we gister zagen lag nog steeds zijn prooi te bewaken. Hij had een iets ander plekje gezocht waardoor hij voor ons wat beter zichtbaar was, maar hij hield zijn zebra goed in de gaten.
Voor mij was het hoogtepunt van de dag toch wel de drie gebroeders ‘cheetah’, wat een prachtbeesten. En als je naar de dieren aan het kijken bent moet je af en toe ook even de tijd nemen om naar de mensen/busjes om je heen te kijken. Echt geweldig om te zien hoe de busjes zich om de cheeta’s heen verdringen terwijl zij zich er totaal niets van aantrekken.
’s Middags liggen de dieren hoogst waarschijnlijk in de schaduw te slapen, want zoveel als we ’s ochtend zagen, zo weinig zagen we ’s middags.
Terug bij het kampterrein krijgen we de mogelijkheid om naar de Masai Village te gaan. Best grappig om het een keer gezien te hebben en dat vuur maken moet ik thuis nog maar eens uitproberen, maar het is mij toch veel te toeristisch.
’s Avonds lekker bij het kampvuur sterren kijken en op een gegeven moment, op verzoek van onze masai bewaker, toch echt naar mijn tent.
Alleen een beetje jammer dat er in de tent ook beestjes aanwezig waren. De muggen wisten mij om kwart over drie te wekken. Waarna ik om kwart over 4 weer wakker werd van mijn buurvrouw die op moest staan voor haar ballonvlucht. En om half 7 moesten we alweer in de auto zitten voor de laatste gamedrive (nog voor het ontbijt).
We hadden het idee dat het voor Rufus wel heel moeilijk zou worden om ons vanochtend nog iets nieuws te laten zien, maar binnen het eerste uur was het al raak. We zagen twee ‘Jackals’ die een impala jong te grazen namen. Echt fantastisch om te zien hoe de moeder haar jong verdedigde!
Later zagen we nog twee ‘Dik dik’ en op het laatste nippertje een groep ‘mangust’. Terug op het kampterrein stond er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Het zelfde als gister, maar dan aangevuld met fruit en gebakken spek. Ik was wel blij dat het ontbijt zo uitgebreid was, want voor een lunch onderweg namen we niet de tijd. Liever in één ruk door naar huis.
Voor alle mensen die nog een keer van plan zijn om naar Kenia te gaan. Ik raad je zeker aan om met Rufus op safari te gaan. Hij weet een heleboel, is erg gezellig en regelt goede dingen voor een redelijke prijs.
Zoals ik in mijn vorige Masai Mara post al aangaf had ik nogal wat problemen met mijn computer en was het dus even lastig om een nieuwe post te maken.
Maar zoals jullie in mijn vorige post kunnen lezen heb ik er een nieuw vriendje bij, welke mij de komende tijd hopelijk heel goed gaat helpen.
Vrijdag ochtend vroeg werd ik door Rufus (chauffeur, gids en wat al niet meer)opgehaald voor de Safari naar Masai Mara. Masai Mara is een gigantisch ‘Wildreservaat’ in het zuiden van Kenia.
Na mijn 3 reisgenoten (2 dames uit Engeland en 1 uit Australie) opgehaald te hebben kunnen we opweg naar Masai Mara. Na een reis van zo’n 6 uur komen we aan bij het kampterrein waar we gaan overnachten. We krijgen een grote (soort van leger) tent toegewezen waar 4 bedden in staan (Ik mag ook een eigen tent, maar ik ga toch voor de gezelligheid.)
Om 4 uur is het tijd voor de eerste gamedrive (van zo’n 2 uur) van dit weekend. Al snel komen we ‘wildbeast’, ‘zebras’, ‘ impalas’, ‘gazelles’, ‘buffalos’ en (dode) koeien tegen, maar deze zullen we nog vele malen vaker zien. We komen ook een aantal ‘warthogs’, ‘giraffes’, ‘lions’ en verschillende soorten vogels tegen, maar de olifanten zijn toch echt te ver weg om echt goed te kunnen zien. Het hoogtepunt van de avond is toch echt een ‘leopard’ die op zijn net gedode zebra ligt te letten. Rufus zegt dat het heel bijzonder is dat we een Luipaard zien, want die zie je gemiddeld maar 1 op de 7 gamedrives.
Terug bij het kampterrein staat er een heerlijk diner op ons te wachten. Terug in onze tent blijken de afvoer problemen niet helemaal op te lossen en krijgen we 2 nieuwe tenten (2 persoons) toegewezen. Uiteindelijk met Stephanie (mijn Australische tentgenote) liggen kletsen tot het licht uit ging. En ja ook hier geld de Afrikaanse tijd, dus een half uur later dan de officiële tijd.
De volgende morgen houden ze zich alleen niet aan de Afrikaanse tijd, want het licht gaat een stuk eerder aan dan de officiële tijd. Dus zelfs op het Afrikaanse half uurtje is geen pijl te trekken.
Na een uitgebreid ontbijt, bestaande uit pannenkoeken, sausages, eieren en toast, is het om 8 uur tijd voor de uitgebreide gamedrive. Vooral ’s ochtends zien we een heleboel. Natuurlijk veel van de dezelfde dieren, maar ook een heel stel nieuwe. De olifanten krijgen we vandaag meerdere keren van heel dichtbij te zien en tijdens onze picknick komen een aantal apen ons (eten) opzoeken. Naast de leeuwinnen die we gister al zagen kunnen we nu ook de (nogal luie) mannetjes en een stel welpen op ons lijstje bijschrijven.
De ‘hippos’ en ‘crocodiles’ mogen we niet alleen gaan bekijken, maar met een Ranger (met een flink geweer) als gids worden we langs de waterkant geleid. Hier zien we onder andere een dood nijlpaard welke opgegeten wordt door krokodillen (nee, die hadden ze niet eerst zelf gedood, want daartoe zijn ze niet in staat). Niet alleen de krokodillen hadden geluk, ook de ‘butchers’ (gieren) en ‘marabus’ verdrongen zich om hun voedsel (we konden niet zien wat voor dier het geweest was, daarvoor verdrongen teveel gieren zich rond hun feestmaal). En zelfs het luipaard dat we gister zagen lag nog steeds zijn prooi te bewaken. Hij had een iets ander plekje gezocht waardoor hij voor ons wat beter zichtbaar was, maar hij hield zijn zebra goed in de gaten.
Voor mij was het hoogtepunt van de dag toch wel de drie gebroeders ‘cheetah’, wat een prachtbeesten. En als je naar de dieren aan het kijken bent moet je af en toe ook even de tijd nemen om naar de mensen/busjes om je heen te kijken. Echt geweldig om te zien hoe de busjes zich om de cheeta’s heen verdringen terwijl zij zich er totaal niets van aantrekken.
’s Middags liggen de dieren hoogst waarschijnlijk in de schaduw te slapen, want zoveel als we ’s ochtend zagen, zo weinig zagen we ’s middags.
Terug bij het kampterrein krijgen we de mogelijkheid om naar de Masai Village te gaan. Best grappig om het een keer gezien te hebben en dat vuur maken moet ik thuis nog maar eens uitproberen, maar het is mij toch veel te toeristisch.
’s Avonds lekker bij het kampvuur sterren kijken en op een gegeven moment, op verzoek van onze masai bewaker, toch echt naar mijn tent.
Alleen een beetje jammer dat er in de tent ook beestjes aanwezig waren. De muggen wisten mij om kwart over drie te wekken. Waarna ik om kwart over 4 weer wakker werd van mijn buurvrouw die op moest staan voor haar ballonvlucht. En om half 7 moesten we alweer in de auto zitten voor de laatste gamedrive (nog voor het ontbijt).
We hadden het idee dat het voor Rufus wel heel moeilijk zou worden om ons vanochtend nog iets nieuws te laten zien, maar binnen het eerste uur was het al raak. We zagen twee ‘Jackals’ die een impala jong te grazen namen. Echt fantastisch om te zien hoe de moeder haar jong verdedigde!
Later zagen we nog twee ‘Dik dik’ en op het laatste nippertje een groep ‘mangust’. Terug op het kampterrein stond er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Het zelfde als gister, maar dan aangevuld met fruit en gebakken spek. Ik was wel blij dat het ontbijt zo uitgebreid was, want voor een lunch onderweg namen we niet de tijd. Liever in één ruk door naar huis.
Voor alle mensen die nog een keer van plan zijn om naar Kenia te gaan. Ik raad je zeker aan om met Rufus op safari te gaan. Hij weet een heleboel, is erg gezellig en regelt goede dingen voor een redelijke prijs.
Leven en dood…
Na vele jaren getekend door vallen en opstaan en een drastisch verslechterend functioneren in de laatste weken, is op 21-10-2009 na vele jaren trouwe dienst van mij heen gegaan.
Mijn trouwe vriend, artiest en medewerker,
IBM T42
Ik zal je missen…
Met blijdschap kan ik mededelen dat op 22-10-2009 tot mij is gekomen
HP - Compaq 610
Geboren op 06-10-2009
2,5 kg
37 cm
We hopen heel goede vriendjes te worden.
Na vele jaren getekend door vallen en opstaan en een drastisch verslechterend functioneren in de laatste weken, is op 21-10-2009 na vele jaren trouwe dienst van mij heen gegaan.
Mijn trouwe vriend, artiest en medewerker,
IBM T42
Ik zal je missen…
Met blijdschap kan ik mededelen dat op 22-10-2009 tot mij is gekomen
HP - Compaq 610
Geboren op 06-10-2009
2,5 kg
37 cm
We hopen heel goede vriendjes te worden.
dinsdag, oktober 20, 2009
dinsdag, oktober 06, 2009
Zoals ik even geleden al aangaf wilde het in eerste instantie niet zo vlotten met mijn afstudeeropdracht, maar daar is gelukkig verandering in gekomen.
Ik heb afgelopen week verschillende meetings gehad met mensen van Non-Governmental Organisations (NGO’s), Community Based Organisations (CBO’s) en waar kun je beter zijn voor de prijzen van bouwmaterialen dan bij de Hardwarestore?
Om een beter inzicht te krijgen in de bouwmethodiek in Nakuru ben ik begonnen met het opzetten van een overzicht van bouwmaterialen en de verschillende bijbehorende prijzen. Dat betekent dus langs bij de verschillende grote Hardwarestores om ze naar de prijzen van bouwmaterialen te vragen. Gelukkig waren ze allemaal heel behulpzaam en werd mijn lijst van materialen netjes van prijzen voorzien en stukje bij beetje uitgebreid met materialen die ik nog vergeten was op te nemen in mijn lijst. Bij één van de Hardwarestores kreeg ik zelfs een rondleiding langs de verschillende materialen van mijn lijstje en moest er natuurlijk een foto gemaakt worden van de cementzakken slepers.
Nadeel van dat het beter gaat met mijn project is wel dat ik daardoor minder tijd heb om onder andere mijn blog bij te houden. En die tijd wordt nog krapper als je ook nog even een weekendje naar Nairobi gaat. Dit moest natuurlijk wel even, want Temesi moest Paul en mij zaterdag naar zijn jeansmaker brengen (in Pipeline estate, zie foto). Deze kon nu twee spijkerbroeken op Hollandse maat gaan maken. Ik ben erg benieuwd wat het geworden is (ze waren “pas” maandag klaar, maar ja toen zat ik alweer op kantoor in Nakuru).
Om in Nairobi te komen ben je al goed tweeënhalf uur onderweg en dan moet je nog op je plaats van bestemming zien te komen. Gelukkig kwam Eelke ons de eerste keer ophalen, want het openbaar vervoer in Nairobi is toch best ingewikkeld (zoals we zaterdag in den lijven ondervonden hebben). Ik ben toch wel blij dat ik in Nakuru gewoon mijn eigen fiets heb, dat maakt me een stuk minder afhankelijk van het OV hier.
Oh, tussendoor even een update over mijn fiets…
Nee, nee hij is nog niet gestolen. Dat kan ik helaas niet zeggen van al de losse onderdelen. Alle reflectoren en mijn bel zijn inmiddels verdwenen, ik mag blij zijn dat mijn zadel er nog steeds op zit. Al vraag ik mij toch wel een beetje af of dit het origineel is, er zitten opeens wel erg veel scheuren in. Al kan het ook best dat die er door de zon in gekomen zijn, want de kwaliteit van de mountainbikes hier is echt heel erg laag. Het frame houdt het redelijk, maar alle losse onderdelen slijten zienderogen. Volgens mij kennen ze hier echt alleen maar waaibomenstaal in de fietsenindustrie. Maar terug naar Nairobi…
Vrijdag avonds hebben we het nachtleven van Nairobi onderzocht. Er zijn een paar dingen die ze hier nog niet begrijpen (of waar ze gewoon anders over denken dan wij Mzungu’s).
Zo proppen ze hier sommige uitgaansgelegenheden volledig vol met tafels en stoelen om iedereen maar van een plek te kunnen voorzien. Hierbij zit je bijna op de schoot van je buurman en is er amper loopruimte, laat staan ruimte om te dansen. Maar blijkbaar gaat het daar niet om. En als je dan een gelegenheid gevonden hebt zonder al die tafels en stoelen, dan heb je wel een hele berg dames die nog wat moeten leren.
Nee, niet bij iedereen werkt het om maar meteen om een drankje te vragen(, okee nadat je gezegd hebt dat ik er leuk uit zie, dat is waar). En als ik aangeef dat ik het wel gezellig vindt met mijn vrienden bedoel ik daar inderdaad mee dat ik niet met je mee ga (naar waar dan ook).
Beste Nederlandse dames, ik kan nu erg goed begrijpen dat jullie erg moe kunnen worden van al die mannen die om jullie heen staan te draaien. Hier in Kenia worden de mannen in ieder geval als prooidieren gezien die zo snel mogelijk uitgekleed moeten worden. Hiermee bedoel ik op financieel vlak, maar het schijnt dat er een nogal wat dames hier, er geen moeite mee hebben om daarvoor het andere vlak te passeren.
Ik geef toch de voorkeur aan Summit (onze uitgaansgelegenheid in Nakuru), hier lopen een stuk minder opdringerige vrouwen rond.
Kwaheri!
Ik heb afgelopen week verschillende meetings gehad met mensen van Non-Governmental Organisations (NGO’s), Community Based Organisations (CBO’s) en waar kun je beter zijn voor de prijzen van bouwmaterialen dan bij de Hardwarestore?
Om een beter inzicht te krijgen in de bouwmethodiek in Nakuru ben ik begonnen met het opzetten van een overzicht van bouwmaterialen en de verschillende bijbehorende prijzen. Dat betekent dus langs bij de verschillende grote Hardwarestores om ze naar de prijzen van bouwmaterialen te vragen. Gelukkig waren ze allemaal heel behulpzaam en werd mijn lijst van materialen netjes van prijzen voorzien en stukje bij beetje uitgebreid met materialen die ik nog vergeten was op te nemen in mijn lijst. Bij één van de Hardwarestores kreeg ik zelfs een rondleiding langs de verschillende materialen van mijn lijstje en moest er natuurlijk een foto gemaakt worden van de cementzakken slepers.
Nadeel van dat het beter gaat met mijn project is wel dat ik daardoor minder tijd heb om onder andere mijn blog bij te houden. En die tijd wordt nog krapper als je ook nog even een weekendje naar Nairobi gaat. Dit moest natuurlijk wel even, want Temesi moest Paul en mij zaterdag naar zijn jeansmaker brengen (in Pipeline estate, zie foto). Deze kon nu twee spijkerbroeken op Hollandse maat gaan maken. Ik ben erg benieuwd wat het geworden is (ze waren “pas” maandag klaar, maar ja toen zat ik alweer op kantoor in Nakuru).
Om in Nairobi te komen ben je al goed tweeënhalf uur onderweg en dan moet je nog op je plaats van bestemming zien te komen. Gelukkig kwam Eelke ons de eerste keer ophalen, want het openbaar vervoer in Nairobi is toch best ingewikkeld (zoals we zaterdag in den lijven ondervonden hebben). Ik ben toch wel blij dat ik in Nakuru gewoon mijn eigen fiets heb, dat maakt me een stuk minder afhankelijk van het OV hier.
Oh, tussendoor even een update over mijn fiets…
Nee, nee hij is nog niet gestolen. Dat kan ik helaas niet zeggen van al de losse onderdelen. Alle reflectoren en mijn bel zijn inmiddels verdwenen, ik mag blij zijn dat mijn zadel er nog steeds op zit. Al vraag ik mij toch wel een beetje af of dit het origineel is, er zitten opeens wel erg veel scheuren in. Al kan het ook best dat die er door de zon in gekomen zijn, want de kwaliteit van de mountainbikes hier is echt heel erg laag. Het frame houdt het redelijk, maar alle losse onderdelen slijten zienderogen. Volgens mij kennen ze hier echt alleen maar waaibomenstaal in de fietsenindustrie. Maar terug naar Nairobi…
Vrijdag avonds hebben we het nachtleven van Nairobi onderzocht. Er zijn een paar dingen die ze hier nog niet begrijpen (of waar ze gewoon anders over denken dan wij Mzungu’s).
Zo proppen ze hier sommige uitgaansgelegenheden volledig vol met tafels en stoelen om iedereen maar van een plek te kunnen voorzien. Hierbij zit je bijna op de schoot van je buurman en is er amper loopruimte, laat staan ruimte om te dansen. Maar blijkbaar gaat het daar niet om. En als je dan een gelegenheid gevonden hebt zonder al die tafels en stoelen, dan heb je wel een hele berg dames die nog wat moeten leren.
Nee, niet bij iedereen werkt het om maar meteen om een drankje te vragen(, okee nadat je gezegd hebt dat ik er leuk uit zie, dat is waar). En als ik aangeef dat ik het wel gezellig vindt met mijn vrienden bedoel ik daar inderdaad mee dat ik niet met je mee ga (naar waar dan ook).
Beste Nederlandse dames, ik kan nu erg goed begrijpen dat jullie erg moe kunnen worden van al die mannen die om jullie heen staan te draaien. Hier in Kenia worden de mannen in ieder geval als prooidieren gezien die zo snel mogelijk uitgekleed moeten worden. Hiermee bedoel ik op financieel vlak, maar het schijnt dat er een nogal wat dames hier, er geen moeite mee hebben om daarvoor het andere vlak te passeren.
Ik geef toch de voorkeur aan Summit (onze uitgaansgelegenheid in Nakuru), hier lopen een stuk minder opdringerige vrouwen rond.
Kwaheri!
zaterdag, september 26, 2009
Wennen aan Kenia?
Ik ben nu drie weken in Kenia en begin zo langzamerhand wel een beetje aan het land te wennen. Er zijn natuurlijk zaken waar ik nooit aan zal wennen, maar hieronder een aantal positieve en minder positieve hoogtepunten.
Natuur
Menenai Crater
Voor prachtige natuur ben je in Kenia zeker op het goede adres!
We zijn twee weken geleden naar de ‘Menengai Crater’ geweest. Dat valt niet uit te leggen, daar moet je gewoon staan. Hieronder een foto om jullie een kleine impressie te geven van het overweldigende uitzicht…
Lake Nakuru National Park
Vorige week zijn we naar ‘Lake Nakuru National Park’ geweest, dat is was echt super! We zijn er met de all-terrain van Eelke doorheen gereden maar aangezien die maar 5 zitplaatsen heeft en we er met z’n zessen heen wilden (Eelke, Hellen, Paul, Ronald, Temessi en Ik) moest er één iemand in de achterbak. En die gelukkige was ik! Ja, dat gelukkige meen ik serieus, want ik houd er niet zo van om tussen mensen in gepropte te moeten zitten. En in de achterbak had ik alle ruimte inclusief een overvloed aan beenruimte. Ik had een deken meegenomen om op te zitten waardoor ik hoogstwaarschijnlijk nog beter zat dan achterin (waar ik mijn hoofd nog wel eens wil stoten).
Het koste wat moeite, maar we hebben uiteindelijk alle dieren gezien waar we voor kwamen. De giraffen en neushoorns bleven een beetje op afstand, maar na een stukje off-road konden we toch redelijk dicht bij de Neushoorns komen. Toen hun luie, liggende positie zich transformeerde in een wat dreigendere staande positie zijn we toch maar een beetje op afstand gebleven. Het zijn hele mooie beesten, maar zo’n neushoorn(hoorn) heb je toch liever niet in je auto.
De Leeuwen waren een stuk gewilliger en we konden zelfs behoorlijk dicht bij een stel welpen komen. We waren even bang dat mamma leeuw opstandig zou worden, maar het interesseerde haar niet echt dat we tussen haar en haar welpen kwamen (of het was natuurlijk de moeder helemaal niet).
Verder hebben we natuurlijk nog een heleboel flamingo’s gezien. Wat minder dan normaal gesproken het geval is bij ‘Lake Nakuru’, maar dit heeft te maken met de gigantische droogte. Het meer heeft zich dan ook al een heel stuk teruggetrokken, het is te hopen dat het nog even flink blijft regenen (ja het is hier eindelijk een beetje gaan regenen), want er moeten weer flink wat litertjes water bij komen.
We hebben verder nog een heleboel buffels en andere kleine dieren gezien, maar die foto’s show ik jullie wel als ik weer thuis ben. (De foto’s die ik bijgevoegd heb zijn door mijzelf gemaakt, maar er waren nog een aantal camera’s mee (waaronder een spiegelreflex camera) waarvan ik een deel van de foto’s nog moet krijgen.)
Onderhandelen
Hier in Kenia is het de gewoonte om te onderhandelen over prijzen. Ik moet zeggen dat dit nu niet echt mijn sterkste kant is, maar ik begin het al te leren. Ik heb hier een stel steeksleutels en een schroevendraaier voor mijn fiets gekocht (echt alles trilt hier los) en ik was er uiteindelijk niet veel meer voor kwijt dan Eelke voor zijn steeksleutel betaalde (en die heeft al behoorlijk wat ervaring met onderhandelen). Ik zit hier nog een paar maanden, dus het onderhandelen ga ik misschien nog wel onder de knie krijgen.
Bedelen
Over het algemeen valt het in Nakuru wel mee, maar vooral als je ’s avonds nog op straat bent wordt je door allemaal mensen lastig gevallen dat ze geld van je willen. Ik moet ook zeggen dat het in Kisumu erger was dan in Nakuru, want hier kwamen ze echt op elk moment van de dag om geld vragen. Ik hoop dat mijn huid nog wat dikker gaat worden wat dit betreft, want er is gewoon geen beginnen aan om de mensen geld te gaan geven maar leuk is het niet om iedereen steeds nee te verkopen.
Opgelicht
Dat ik al dat bedelen niet heel prettig vind, oké. Maar wat ik echt irritant vind, is als je niet eerlijk behandeld wordt gewoonweg omdat je blank bent. Gister hebben we in één dag tijd 3 keer gehad dat er te veel geld van ons gevraagd werd. ’s Ochtends bij het ontbijt klopte het bonnetje niet (maar hierbij had ik nog het idee dat het gewoon een rekenfoutje was), ’s middags bij het tanken werd de pomp niet op nul gezet waardoor er al 1000Ksh op de teller stonden op het moment dat hij begon. (Net nadat hij begonnen was met tanken stond er als voor meer dan twaalfhonderd op de teller. En de tank was nog half vol maar volgens de pomp was er 57 liter in gegaan (en nee, er zit geen tank van 100 liter in).) Dan denk je dat je het wel een beetje gehad hebt met de verkeerde bonnetjes en dan krijg je ook ’s middags bij het eten een bonnetje waar 100Ksh te veel gerekend wordt. Natuurlijk kan dat een rekenfout zijn, maar het valt wel heel erg op dat als je om het bonnetje vraagt (voor de boekhouding), je ook meteen 100Ksh terug krijgt met de boodschap dat ze een foutje gemaakt hadden…
Hartelijkheid
We hebben afgelopen donderdag de familie van Temesi opgezocht. Dat betekende een flinke trip die eindigde op flink modderige paden waar zelfs de all-terrain van Eelke af en toe weg schoof. Aangekomen bij de familie van Temesi wordt ik meteen overal binnen uitgenodigd. Wel erg leuk om te zien hoe de huizen hier gebouwd worden, want er staan hier nog een aantal traditionele woningen (zie foto). Ik vind het echt fantastisch hoe hartelijk je hier overal ontvangen wordt en het is wel heel leuk om te zien hoe al de kinderen uit het dorp even komen kijken en je een handje komen geven. Ook de Oma van Temesi worden we binnen uitgenodigd voor de thee en na de thee komt er natuurlijk avondeten op tafel. Na het eten moeten we er toch echt vandoor, want het is al behoorlijk donker geworden en we moeten nog een heel stukje terug over de erg gezellige wegen. Ik had het niet verwacht, maar zelfs in zo’n trillende auto lukt het mij om enigszins te slapen (dat krijg je als je een nacht amper kunt slapen van de geluiden bij de buren). Mijn halfslaap wordt dan ook wat hardhandig onderbroken op het moment dat mijn hoofd tegen de ruit aan knalt. Gelukkig komen we allemaal heelhuids aan bij het hotel (een andere dan de nacht er voor) en hebben we deze nacht geen geluidsoverlast.
Ik ben nu drie weken in Kenia en begin zo langzamerhand wel een beetje aan het land te wennen. Er zijn natuurlijk zaken waar ik nooit aan zal wennen, maar hieronder een aantal positieve en minder positieve hoogtepunten.
Natuur
Menenai Crater
Voor prachtige natuur ben je in Kenia zeker op het goede adres!
We zijn twee weken geleden naar de ‘Menengai Crater’ geweest. Dat valt niet uit te leggen, daar moet je gewoon staan. Hieronder een foto om jullie een kleine impressie te geven van het overweldigende uitzicht…
Lake Nakuru National Park
Vorige week zijn we naar ‘Lake Nakuru National Park’ geweest, dat is was echt super! We zijn er met de all-terrain van Eelke doorheen gereden maar aangezien die maar 5 zitplaatsen heeft en we er met z’n zessen heen wilden (Eelke, Hellen, Paul, Ronald, Temessi en Ik) moest er één iemand in de achterbak. En die gelukkige was ik! Ja, dat gelukkige meen ik serieus, want ik houd er niet zo van om tussen mensen in gepropte te moeten zitten. En in de achterbak had ik alle ruimte inclusief een overvloed aan beenruimte. Ik had een deken meegenomen om op te zitten waardoor ik hoogstwaarschijnlijk nog beter zat dan achterin (waar ik mijn hoofd nog wel eens wil stoten).
Het koste wat moeite, maar we hebben uiteindelijk alle dieren gezien waar we voor kwamen. De giraffen en neushoorns bleven een beetje op afstand, maar na een stukje off-road konden we toch redelijk dicht bij de Neushoorns komen. Toen hun luie, liggende positie zich transformeerde in een wat dreigendere staande positie zijn we toch maar een beetje op afstand gebleven. Het zijn hele mooie beesten, maar zo’n neushoorn(hoorn) heb je toch liever niet in je auto.
De Leeuwen waren een stuk gewilliger en we konden zelfs behoorlijk dicht bij een stel welpen komen. We waren even bang dat mamma leeuw opstandig zou worden, maar het interesseerde haar niet echt dat we tussen haar en haar welpen kwamen (of het was natuurlijk de moeder helemaal niet).
Verder hebben we natuurlijk nog een heleboel flamingo’s gezien. Wat minder dan normaal gesproken het geval is bij ‘Lake Nakuru’, maar dit heeft te maken met de gigantische droogte. Het meer heeft zich dan ook al een heel stuk teruggetrokken, het is te hopen dat het nog even flink blijft regenen (ja het is hier eindelijk een beetje gaan regenen), want er moeten weer flink wat litertjes water bij komen.
We hebben verder nog een heleboel buffels en andere kleine dieren gezien, maar die foto’s show ik jullie wel als ik weer thuis ben. (De foto’s die ik bijgevoegd heb zijn door mijzelf gemaakt, maar er waren nog een aantal camera’s mee (waaronder een spiegelreflex camera) waarvan ik een deel van de foto’s nog moet krijgen.)
Onderhandelen
Hier in Kenia is het de gewoonte om te onderhandelen over prijzen. Ik moet zeggen dat dit nu niet echt mijn sterkste kant is, maar ik begin het al te leren. Ik heb hier een stel steeksleutels en een schroevendraaier voor mijn fiets gekocht (echt alles trilt hier los) en ik was er uiteindelijk niet veel meer voor kwijt dan Eelke voor zijn steeksleutel betaalde (en die heeft al behoorlijk wat ervaring met onderhandelen). Ik zit hier nog een paar maanden, dus het onderhandelen ga ik misschien nog wel onder de knie krijgen.
Bedelen
Over het algemeen valt het in Nakuru wel mee, maar vooral als je ’s avonds nog op straat bent wordt je door allemaal mensen lastig gevallen dat ze geld van je willen. Ik moet ook zeggen dat het in Kisumu erger was dan in Nakuru, want hier kwamen ze echt op elk moment van de dag om geld vragen. Ik hoop dat mijn huid nog wat dikker gaat worden wat dit betreft, want er is gewoon geen beginnen aan om de mensen geld te gaan geven maar leuk is het niet om iedereen steeds nee te verkopen.
Opgelicht
Dat ik al dat bedelen niet heel prettig vind, oké. Maar wat ik echt irritant vind, is als je niet eerlijk behandeld wordt gewoonweg omdat je blank bent. Gister hebben we in één dag tijd 3 keer gehad dat er te veel geld van ons gevraagd werd. ’s Ochtends bij het ontbijt klopte het bonnetje niet (maar hierbij had ik nog het idee dat het gewoon een rekenfoutje was), ’s middags bij het tanken werd de pomp niet op nul gezet waardoor er al 1000Ksh op de teller stonden op het moment dat hij begon. (Net nadat hij begonnen was met tanken stond er als voor meer dan twaalfhonderd op de teller. En de tank was nog half vol maar volgens de pomp was er 57 liter in gegaan (en nee, er zit geen tank van 100 liter in).) Dan denk je dat je het wel een beetje gehad hebt met de verkeerde bonnetjes en dan krijg je ook ’s middags bij het eten een bonnetje waar 100Ksh te veel gerekend wordt. Natuurlijk kan dat een rekenfout zijn, maar het valt wel heel erg op dat als je om het bonnetje vraagt (voor de boekhouding), je ook meteen 100Ksh terug krijgt met de boodschap dat ze een foutje gemaakt hadden…
Hartelijkheid
We hebben afgelopen donderdag de familie van Temesi opgezocht. Dat betekende een flinke trip die eindigde op flink modderige paden waar zelfs de all-terrain van Eelke af en toe weg schoof. Aangekomen bij de familie van Temesi wordt ik meteen overal binnen uitgenodigd. Wel erg leuk om te zien hoe de huizen hier gebouwd worden, want er staan hier nog een aantal traditionele woningen (zie foto). Ik vind het echt fantastisch hoe hartelijk je hier overal ontvangen wordt en het is wel heel leuk om te zien hoe al de kinderen uit het dorp even komen kijken en je een handje komen geven. Ook de Oma van Temesi worden we binnen uitgenodigd voor de thee en na de thee komt er natuurlijk avondeten op tafel. Na het eten moeten we er toch echt vandoor, want het is al behoorlijk donker geworden en we moeten nog een heel stukje terug over de erg gezellige wegen. Ik had het niet verwacht, maar zelfs in zo’n trillende auto lukt het mij om enigszins te slapen (dat krijg je als je een nacht amper kunt slapen van de geluiden bij de buren). Mijn halfslaap wordt dan ook wat hardhandig onderbroken op het moment dat mijn hoofd tegen de ruit aan knalt. Gelukkig komen we allemaal heelhuids aan bij het hotel (een andere dan de nacht er voor) en hebben we deze nacht geen geluidsoverlast.
vrijdag, september 18, 2009
Habari Yenu
Ik ben nu al bijna twee weken in Kenia en ik moet zeggen dat het me tot dusver wel goed bevalt. De familie waar ik verblijf (sinds vorige week woensdag) is echt super. Momenteel zijn alleen Grace (van haar is het huis), Gillian, Christy en Samson (jongste zoon van Grace) thuis, maar met de vakantie zullen ook de broers en zus van Samson thuis komen.
Elke avond wordt er uitgebreid gekookt en ik moet zeggen, het eten hier bevalt me wel. Er staan altijd verschillende gerechten op tafel waar je uit kunt kiezen/die je gewoon lekker allemaal neemt. Ze hebben een ronde tafel met in het midden een draaischijf dus iedereen kan altijd goed bij het eten en je hoeft niet de hele tijd van alles door te geven. Ze hebben hier alleen we de gewoonte om (een groot deel van) de botten in het eten te laten zitten. Dat betekend hier niet alleen met je handen eten (ik ken een aantal mensen die daar niet zo veel moeite mee zouden hebben), maar ook uitkijken voor kleine stukjes bot. Hier in Kenia kom je natuurlijk ook een heleboel onbekende gerechten tegen, een daarvan is Ugali. Het is een grote enigszins kleverige witte bol gemaakt van maïsmeel. Het vult goed, maar ik heb nu niet echt het idee dat er ook heel veel voedingsstoffen in zitten. En ja, ook de Ugali eet je in principe met je handen. Verder eten we hier ook best vaak Chapatti. Het zijn een soort pannenkoeken, alleen dan minder zoet. En vooral als ze thuis gemaakt worden zijn ze erg lekker (in de restaurants zijn ze een stuk minder).
Wat hier in Nakuru ook erg leuk is het openbaar vervoer. Ze hebben hier echt allemaal verschillende vormen van openbaar vervoer. Naast de taxi’s, die zeker ’s avonds erg handig zijn, hebben ze hier een heleboel Matatu’s. Dit zijn kleine busjes waar 9 tot 14 mensen in ‘gepropt’ worden. Heb je toch liever persoonlijk vervoer, dan kun je, als je met een groep bent, een TukTuk nemen. Maar als je wat meer tijd hebt kun je ook gewoon een BodaBoda taxi nemen. Een BodaBoda is gewoon een fiets (zonder ook maar iets van versnellingen) met een kussen achterop. Wil je toch iets meer snelheid, dan neem je een PikiPiki, dat betekend dat je achterop de motor gaat.
Zaterdag avond zijn we naar Summit (een van de uitgaansgelegenheden hier) geweest. Op de heenweg namen we een PikiPiki. Probeer je nu eens voor te stellen; slechte wegen en waar de wegen wel oké zijn flinke ‘speed bumps’. Een ‘chauffeur’ die redelijk doorrijdt en een motor die je af en toe flink weg voelt schuiven (door de grote droogte). Nou, dan heb je toch wel de ingrediënten voor een spannend ritje kan ik je vertellen.
Om mijn vervoer hier wat makkelijker te maken heb ik woensdag dan ook een mountainbike gekocht. Natuurlijk na uitgebreid marktonderzoek, want ze verkopen ze hier echt bij elke grote supermarkt. Maar ja, hoe vergelijk je nu fietsen van allemaal onbekende merken? Uiteindelijk een leuke fiets uitgekozen, alleen toen ze hem rijklaar gingen maken was de band al lek. Toen ben ik toch maar voor een fiets gegaan waar ik wat meer vertrouwen in had. Hij was wat duurder en zonder vering op het achterwiel (leek me wel handig met deze wegen), maar volgens mij is hij wel een stuk betrouwbaarder. Gister dan ook maar een leuk ritje op mijn nieuwe fiets gemaakt. Ik zou iets van een half uurtje weg gaan, maar het werd toch meer iets van een uurtje. Heerlijk om er even echt uit te zijn, zeker na al die meetings en dagen op kantoor. Ook Samson heeft mijn fiets even uitgeprobeerd en hij vind dat ik een erg goede fiets gekocht heb. Nu maar hopen dat ik er in ieder geval 5 maanden plezier van mag hebben.
Maar naast alle leuke dingen zijn er natuurlijk nog meer leuke dingen, de eigenlijke reden dat ik hier in Kenia rondloop, mijn afstudeerproject. Ik heb hier al behoorlijk wat huizen gezien en ik denk dat er inderdaad nog wel wat werk voor mij is.
Ze bouwen hier ongelooflijk veel met ‘quarry stones’, maar dat is natuurlijk wel een grondstof die op den duur uitgeput raakt. In de ‘Informal settlements’ en zelfs in de ‘council owned estates’ wordt er verder veel met golfplaten gewerkt.
In Kibera (de grootste ‘slum’ van Nairobi) heb ik Charles ontmoet. Hij vertelde ons één en ander over de bouwprojecten waar hij mee bezig is en hij liet ons een ‘Interlocking Stabilized Soil Block’ (ISSB) zien. Ik moet zeggen, ik zie wel wat in het bouwen met deze blokken. Thuis (in Nederland) heb ik er natuurlijk al een hoop over gelezen, maar als je het in je handen hebt en de gebruikers er over hoort vertellen gaat het toch meer leven. Ik heb dan ook weer een nieuw idee voor een mogelijke richting van mijn afstudeerproject gekregen. Maar eens kijken wat we daar mee kunnen doen.
Ik heb ook een gesprek gehad met Dr. Laban, mijn begeleider van de Universiteit van Nairobi. We hebben afgesproken dat ik in de eerste weken een studie ga doen naar ‘appropriate building materials’ voor Nakuru. In elke regio en elke stad zijn er weer andere materialen beter geschikt. Ik wil dan ook gaan kijken welke materialen er in Nakuru gebruikt worden en welke kosten het gebruik van deze materialen met zich meebrengt. Hiermee hoop ik een wat beter beeld te krijgen van de plaatselijke bouwcultuur en kan ik een betere keuze maken voor het materiaalgebruik in mijn uiteindelijke ontwerp.
Ik moet jammer genoeg zeggen dat ik wat minder vorderingen gemaakt heb dan ik gepland had, maar ik verwachte al een beetje dat het niet helemaal zou gaan lukken. We hebben naast mijn afstudeerproject ook een ander project waar ik aan meewerk. Hier gaat onder andere door de verschillende meetings een hoop tijd in zitten. We hebben al meetings gehad met verschillende mensen van de gemeenten en ook al twee succesvolle ‘Quick Scans’ achter de rug. Ik had deze week een afspraak met iemand staan om samen met mijn naar materiaalgebruik te kijken, maar hij werd ziek waardoor al het werk een stukje opgeschoven is. We proberen nu zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken, maar maandag is een feestdag en dinsdag is de Workshop, dus dat schiet niet erg op. Gelukkig heb ik wel al kennisgemaakt met een hoop mensen die mij allemaal een stukje verder kunnen en willen helpen, dus voor de toekomst is er wel al een leuke basis gelegd.
Ik schijf momenteel elke dag mijn belevenissen in mijn notitieboekje (echt een handig verjaardagscadeautje!)en voeg ze (als het even kan) één keer in de week samen tot een verhaal. Als jullie liever wat meer korte stukjes hebben moeten jullie het ook zeggen.
Kwaheri!
Ik ben nu al bijna twee weken in Kenia en ik moet zeggen dat het me tot dusver wel goed bevalt. De familie waar ik verblijf (sinds vorige week woensdag) is echt super. Momenteel zijn alleen Grace (van haar is het huis), Gillian, Christy en Samson (jongste zoon van Grace) thuis, maar met de vakantie zullen ook de broers en zus van Samson thuis komen.
Elke avond wordt er uitgebreid gekookt en ik moet zeggen, het eten hier bevalt me wel. Er staan altijd verschillende gerechten op tafel waar je uit kunt kiezen/die je gewoon lekker allemaal neemt. Ze hebben een ronde tafel met in het midden een draaischijf dus iedereen kan altijd goed bij het eten en je hoeft niet de hele tijd van alles door te geven. Ze hebben hier alleen we de gewoonte om (een groot deel van) de botten in het eten te laten zitten. Dat betekend hier niet alleen met je handen eten (ik ken een aantal mensen die daar niet zo veel moeite mee zouden hebben), maar ook uitkijken voor kleine stukjes bot. Hier in Kenia kom je natuurlijk ook een heleboel onbekende gerechten tegen, een daarvan is Ugali. Het is een grote enigszins kleverige witte bol gemaakt van maïsmeel. Het vult goed, maar ik heb nu niet echt het idee dat er ook heel veel voedingsstoffen in zitten. En ja, ook de Ugali eet je in principe met je handen. Verder eten we hier ook best vaak Chapatti. Het zijn een soort pannenkoeken, alleen dan minder zoet. En vooral als ze thuis gemaakt worden zijn ze erg lekker (in de restaurants zijn ze een stuk minder).
Wat hier in Nakuru ook erg leuk is het openbaar vervoer. Ze hebben hier echt allemaal verschillende vormen van openbaar vervoer. Naast de taxi’s, die zeker ’s avonds erg handig zijn, hebben ze hier een heleboel Matatu’s. Dit zijn kleine busjes waar 9 tot 14 mensen in ‘gepropt’ worden. Heb je toch liever persoonlijk vervoer, dan kun je, als je met een groep bent, een TukTuk nemen. Maar als je wat meer tijd hebt kun je ook gewoon een BodaBoda taxi nemen. Een BodaBoda is gewoon een fiets (zonder ook maar iets van versnellingen) met een kussen achterop. Wil je toch iets meer snelheid, dan neem je een PikiPiki, dat betekend dat je achterop de motor gaat.
Zaterdag avond zijn we naar Summit (een van de uitgaansgelegenheden hier) geweest. Op de heenweg namen we een PikiPiki. Probeer je nu eens voor te stellen; slechte wegen en waar de wegen wel oké zijn flinke ‘speed bumps’. Een ‘chauffeur’ die redelijk doorrijdt en een motor die je af en toe flink weg voelt schuiven (door de grote droogte). Nou, dan heb je toch wel de ingrediënten voor een spannend ritje kan ik je vertellen.
Om mijn vervoer hier wat makkelijker te maken heb ik woensdag dan ook een mountainbike gekocht. Natuurlijk na uitgebreid marktonderzoek, want ze verkopen ze hier echt bij elke grote supermarkt. Maar ja, hoe vergelijk je nu fietsen van allemaal onbekende merken? Uiteindelijk een leuke fiets uitgekozen, alleen toen ze hem rijklaar gingen maken was de band al lek. Toen ben ik toch maar voor een fiets gegaan waar ik wat meer vertrouwen in had. Hij was wat duurder en zonder vering op het achterwiel (leek me wel handig met deze wegen), maar volgens mij is hij wel een stuk betrouwbaarder. Gister dan ook maar een leuk ritje op mijn nieuwe fiets gemaakt. Ik zou iets van een half uurtje weg gaan, maar het werd toch meer iets van een uurtje. Heerlijk om er even echt uit te zijn, zeker na al die meetings en dagen op kantoor. Ook Samson heeft mijn fiets even uitgeprobeerd en hij vind dat ik een erg goede fiets gekocht heb. Nu maar hopen dat ik er in ieder geval 5 maanden plezier van mag hebben.
Maar naast alle leuke dingen zijn er natuurlijk nog meer leuke dingen, de eigenlijke reden dat ik hier in Kenia rondloop, mijn afstudeerproject. Ik heb hier al behoorlijk wat huizen gezien en ik denk dat er inderdaad nog wel wat werk voor mij is.
Ze bouwen hier ongelooflijk veel met ‘quarry stones’, maar dat is natuurlijk wel een grondstof die op den duur uitgeput raakt. In de ‘Informal settlements’ en zelfs in de ‘council owned estates’ wordt er verder veel met golfplaten gewerkt.
In Kibera (de grootste ‘slum’ van Nairobi) heb ik Charles ontmoet. Hij vertelde ons één en ander over de bouwprojecten waar hij mee bezig is en hij liet ons een ‘Interlocking Stabilized Soil Block’ (ISSB) zien. Ik moet zeggen, ik zie wel wat in het bouwen met deze blokken. Thuis (in Nederland) heb ik er natuurlijk al een hoop over gelezen, maar als je het in je handen hebt en de gebruikers er over hoort vertellen gaat het toch meer leven. Ik heb dan ook weer een nieuw idee voor een mogelijke richting van mijn afstudeerproject gekregen. Maar eens kijken wat we daar mee kunnen doen.
Ik heb ook een gesprek gehad met Dr. Laban, mijn begeleider van de Universiteit van Nairobi. We hebben afgesproken dat ik in de eerste weken een studie ga doen naar ‘appropriate building materials’ voor Nakuru. In elke regio en elke stad zijn er weer andere materialen beter geschikt. Ik wil dan ook gaan kijken welke materialen er in Nakuru gebruikt worden en welke kosten het gebruik van deze materialen met zich meebrengt. Hiermee hoop ik een wat beter beeld te krijgen van de plaatselijke bouwcultuur en kan ik een betere keuze maken voor het materiaalgebruik in mijn uiteindelijke ontwerp.
Ik moet jammer genoeg zeggen dat ik wat minder vorderingen gemaakt heb dan ik gepland had, maar ik verwachte al een beetje dat het niet helemaal zou gaan lukken. We hebben naast mijn afstudeerproject ook een ander project waar ik aan meewerk. Hier gaat onder andere door de verschillende meetings een hoop tijd in zitten. We hebben al meetings gehad met verschillende mensen van de gemeenten en ook al twee succesvolle ‘Quick Scans’ achter de rug. Ik had deze week een afspraak met iemand staan om samen met mijn naar materiaalgebruik te kijken, maar hij werd ziek waardoor al het werk een stukje opgeschoven is. We proberen nu zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken, maar maandag is een feestdag en dinsdag is de Workshop, dus dat schiet niet erg op. Gelukkig heb ik wel al kennisgemaakt met een hoop mensen die mij allemaal een stukje verder kunnen en willen helpen, dus voor de toekomst is er wel al een leuke basis gelegd.
Ik schijf momenteel elke dag mijn belevenissen in mijn notitieboekje (echt een handig verjaardagscadeautje!)en voeg ze (als het even kan) één keer in de week samen tot een verhaal. Als jullie liever wat meer korte stukjes hebben moeten jullie het ook zeggen.
Kwaheri!
vrijdag, september 11, 2009
Het heeft even geduurd, maar ik heb eindelijk tijd om wat van mijn belevenissen online te zetten.
De vlucht naar Nairobi toe verliep echt ongelooflijk soepel. In Heathrow aangekomen moest ik nog even mijn boarding pas om laten zetten voor mijn vlucht met Virgin. I k weet trouwens ook weer waarom ik niet zo heel erg dol ben op vliegen, de Douane. Op zich kwam ik er zonder problemen doorheen, maar het is zo’n gedoe. Ik had geluk, want het liep allemaal heel soepel bij de douane, maar ja ik moest me wel eerst half uitkleden (of het echt nodig was weet ik eigenlijk niet, maar als ik alle metalen voorwerpen wilde verwijderen was het wel redelijk nodig). Maar al met al zat ik ruim op tijd in het vliegtuig door naar Nairobi. In het vliegtuig had ik nog eens geluk, want de stewardess vroeg of ik bij de nooduitgang wilde zitten, en dat scheelde nogal in de beenruimte. De vlucht ging heel soepeltjes, ik was eigenlijk te moe om film te kijken en kon hem dan ook niet helemaal volgen, maar ik kon voor geen meter slapen, dus het werd een beetje een slapeloze half wakkere nacht met wat muziek luisteren en een beetje om me heen zitten kijken. Maar gelukkig was het eten best lekker en kon ik zelfs nog wat extra krijgen. We kwamen een half uur voor de geplande tijd aan (we waren om 5.30 uur in Nairobi) en de douane ging als een speer. Om 6 uur stond ik al met een visum in mijn hand aan de andere kant van de douane. Dus maar snel Eelke (mijn begeleider in Kenia) bellen dat ik veilig aangekomen ben en of hij al in de buurt is. Maar ja, Eelke was nog thuis en het leek hem dan ook handiger als ik een taxi zou pakken. Met een adres in mijn hoofd en het advies om ergens tussen de 1000 en de 1500 Ksh te betalen(eigenlijk is 1500 al te veel), toch maar richting de taxi standplaats. Maar met een grote tas op je rug, veel te weinig slaap en dus eigenlijk te moe om echt te onderhandelen neem ik maar genoegen met 1500 Ksh voor de rit, dan ben ik er ten miste. Gelukkig weet de chauffeur het redelijk goed te vinden en na een paar instructies sta ik om kwart voor 7 voor de poort van het huis van Eelke. Uitpakken dus die spullen, maar nee hoor van Eelke moet de chauffeur helemaal naar binnen rijden “You charged him way too much and you know it!”.
Paul is er al, kunnen we mooi de eerster ervaringen uitwisselen en dingen bespreken. Maar aangezien we allebei toch wel erg weinig geslapen hebben wordt het toch eerst even bijslapen het ontbijt wordt naar kwart voor 12 verschoven. Leek me wel een mooie tijd om uit bed te komen, want anders heb je helemaal niets meer aan je dag. Na het eten “sightseeing” of in ieder geval geld en beltegoed halen. Er moeten wat spullen mee naar beneden (bovenste verdieping) dus dat is de eerste opdracht en Eelke met een knipoog “de volgende opdracht is de auto 30 km/h aanduwen”. Nou hij zat er niet ver naast, want de auto moest inderdaad aangeduwd worden. Bij de tweede poging lukt het gelukkig. Eerst langs de winkel en dan op naar het Huruma project! Maar ja, dan moet je natuurlijk niet door het centrum gaan, want dan kom je in een flinke file terecht, of juist wel natuurlijk, want er is van alles te zien. Aan alle kanten wordt je ingehaald door kleine busjes, elk met een andere afbeelding. Staat er geen afbeelding van Prison Break of 2 pack op, dan is het wel Jezus of een pakkende tekst. In Kenia rijden ze echt ongelooflijk, hard, snel, toeterend, baan wisselen wanneer het maar kan en dan nog uitkijken voor al de overstekende voetgangers. Toen we eindelijk voorbij de file waren en lekker door konden rijden stonden we opeens in een nieuwe opstopping. Maar nu was het wel duidelijk wat het probleem was, de straat stond volledig onder water. Hierop ontstonden er allemaal nieuwe zaakjes, allemaal mannen met trekkarren brachten mensen voor 20 Ksh naar de overkant. Werk hadden ze in ieder geval genoeg. Daarvoor moesten ze natuurlijk wel zelf door het water lopen dat wij verderop uit een rioolput zagen stromen.
En als je dan denk dat je alle nieuwe dingen voor deze dag wel gehad hebt, rij je opeens over een “weg” met gigantische kuilen, midden door de sloppen wijken van Nairobi. Maar eenmaal bij het Huruma project zie je dat er vanuit deze sloppenwijken wel hele goede initiatieven zijn. Als we even tussen woningen staan te kijken komt er al een jongen naar ons toe die graag verteld dat hij hier “uit de buurt” komt. Hij vertelt ons dat de huizen echt een grote vooruitgang zijn ten opzichte van de sloppen woningen. Peter voegt zich bij ons, hij is één van de deelnemer van het project. Hij heeft zelf al een woning en werkt als metselaar in het project. Hij laat ons zijn eigen huis en een van de huizen die in aanbouw zijn zien. De mensen zijn hier heel erg blij met hun nieuwe huizen en op de vraag of er nog dingen veranderd zouden moeten worden aan het ontwerp komt het antwoord dat ze de woningen in samenspraak ontworpen hebben en er niet zelf iets aan zouden willen veranderen omdat ze “graag een eenheid zijn”, dus het liefst allemaal dezelfde woninkjes en “anders heeft mijn buurman er last van”.
Op de weg terug naar de auto komen we overal kinderen tegen die “How are you” roepen, zelfs de kleinste kinderen kennen dit zinnetje. Terug in het huis van Eelke moeten we natuurlijk nog eten, dus Paul verdwijnt in de keuken om Pasta voor ons te maken. Na zo’n drukke dag bevalt dat ‘Mzungu’ voedsel me zeer goed.
De vlucht naar Nairobi toe verliep echt ongelooflijk soepel. In Heathrow aangekomen moest ik nog even mijn boarding pas om laten zetten voor mijn vlucht met Virgin. I k weet trouwens ook weer waarom ik niet zo heel erg dol ben op vliegen, de Douane. Op zich kwam ik er zonder problemen doorheen, maar het is zo’n gedoe. Ik had geluk, want het liep allemaal heel soepel bij de douane, maar ja ik moest me wel eerst half uitkleden (of het echt nodig was weet ik eigenlijk niet, maar als ik alle metalen voorwerpen wilde verwijderen was het wel redelijk nodig). Maar al met al zat ik ruim op tijd in het vliegtuig door naar Nairobi. In het vliegtuig had ik nog eens geluk, want de stewardess vroeg of ik bij de nooduitgang wilde zitten, en dat scheelde nogal in de beenruimte. De vlucht ging heel soepeltjes, ik was eigenlijk te moe om film te kijken en kon hem dan ook niet helemaal volgen, maar ik kon voor geen meter slapen, dus het werd een beetje een slapeloze half wakkere nacht met wat muziek luisteren en een beetje om me heen zitten kijken. Maar gelukkig was het eten best lekker en kon ik zelfs nog wat extra krijgen. We kwamen een half uur voor de geplande tijd aan (we waren om 5.30 uur in Nairobi) en de douane ging als een speer. Om 6 uur stond ik al met een visum in mijn hand aan de andere kant van de douane. Dus maar snel Eelke (mijn begeleider in Kenia) bellen dat ik veilig aangekomen ben en of hij al in de buurt is. Maar ja, Eelke was nog thuis en het leek hem dan ook handiger als ik een taxi zou pakken. Met een adres in mijn hoofd en het advies om ergens tussen de 1000 en de 1500 Ksh te betalen(eigenlijk is 1500 al te veel), toch maar richting de taxi standplaats. Maar met een grote tas op je rug, veel te weinig slaap en dus eigenlijk te moe om echt te onderhandelen neem ik maar genoegen met 1500 Ksh voor de rit, dan ben ik er ten miste. Gelukkig weet de chauffeur het redelijk goed te vinden en na een paar instructies sta ik om kwart voor 7 voor de poort van het huis van Eelke. Uitpakken dus die spullen, maar nee hoor van Eelke moet de chauffeur helemaal naar binnen rijden “You charged him way too much and you know it!”.
Paul is er al, kunnen we mooi de eerster ervaringen uitwisselen en dingen bespreken. Maar aangezien we allebei toch wel erg weinig geslapen hebben wordt het toch eerst even bijslapen het ontbijt wordt naar kwart voor 12 verschoven. Leek me wel een mooie tijd om uit bed te komen, want anders heb je helemaal niets meer aan je dag. Na het eten “sightseeing” of in ieder geval geld en beltegoed halen. Er moeten wat spullen mee naar beneden (bovenste verdieping) dus dat is de eerste opdracht en Eelke met een knipoog “de volgende opdracht is de auto 30 km/h aanduwen”. Nou hij zat er niet ver naast, want de auto moest inderdaad aangeduwd worden. Bij de tweede poging lukt het gelukkig. Eerst langs de winkel en dan op naar het Huruma project! Maar ja, dan moet je natuurlijk niet door het centrum gaan, want dan kom je in een flinke file terecht, of juist wel natuurlijk, want er is van alles te zien. Aan alle kanten wordt je ingehaald door kleine busjes, elk met een andere afbeelding. Staat er geen afbeelding van Prison Break of 2 pack op, dan is het wel Jezus of een pakkende tekst. In Kenia rijden ze echt ongelooflijk, hard, snel, toeterend, baan wisselen wanneer het maar kan en dan nog uitkijken voor al de overstekende voetgangers. Toen we eindelijk voorbij de file waren en lekker door konden rijden stonden we opeens in een nieuwe opstopping. Maar nu was het wel duidelijk wat het probleem was, de straat stond volledig onder water. Hierop ontstonden er allemaal nieuwe zaakjes, allemaal mannen met trekkarren brachten mensen voor 20 Ksh naar de overkant. Werk hadden ze in ieder geval genoeg. Daarvoor moesten ze natuurlijk wel zelf door het water lopen dat wij verderop uit een rioolput zagen stromen.
En als je dan denk dat je alle nieuwe dingen voor deze dag wel gehad hebt, rij je opeens over een “weg” met gigantische kuilen, midden door de sloppen wijken van Nairobi. Maar eenmaal bij het Huruma project zie je dat er vanuit deze sloppenwijken wel hele goede initiatieven zijn. Als we even tussen woningen staan te kijken komt er al een jongen naar ons toe die graag verteld dat hij hier “uit de buurt” komt. Hij vertelt ons dat de huizen echt een grote vooruitgang zijn ten opzichte van de sloppen woningen. Peter voegt zich bij ons, hij is één van de deelnemer van het project. Hij heeft zelf al een woning en werkt als metselaar in het project. Hij laat ons zijn eigen huis en een van de huizen die in aanbouw zijn zien. De mensen zijn hier heel erg blij met hun nieuwe huizen en op de vraag of er nog dingen veranderd zouden moeten worden aan het ontwerp komt het antwoord dat ze de woningen in samenspraak ontworpen hebben en er niet zelf iets aan zouden willen veranderen omdat ze “graag een eenheid zijn”, dus het liefst allemaal dezelfde woninkjes en “anders heeft mijn buurman er last van”.
Op de weg terug naar de auto komen we overal kinderen tegen die “How are you” roepen, zelfs de kleinste kinderen kennen dit zinnetje. Terug in het huis van Eelke moeten we natuurlijk nog eten, dus Paul verdwijnt in de keuken om Pasta voor ons te maken. Na zo’n drukke dag bevalt dat ‘Mzungu’ voedsel me zeer goed.
zaterdag, augustus 29, 2009
Nog één week....
Nog de laatste voorbereidingen treffen en dan toch echt de spullen in gaan pakken.
Heel leuk zo'n digitaal lijstje, maar dan moet je nog maar zien of het ook daadwerkelijk in je tas gaat passen.
Ik heb, zoals gewoonlijk, natuurlijk het idee dat ik de helft aan het vergeten ben... maar ik heb een muskietennet, mijn Lonely Planet van Kenya, een super nieuwe pinpas, vliegticket en natuurlijk een stapel Nederlandse boeken op mijn lijstje staan, dus ik moet er wel komen :)
Ik houd jullie op de hoogte!
Nog de laatste voorbereidingen treffen en dan toch echt de spullen in gaan pakken.
Heel leuk zo'n digitaal lijstje, maar dan moet je nog maar zien of het ook daadwerkelijk in je tas gaat passen.
Ik heb, zoals gewoonlijk, natuurlijk het idee dat ik de helft aan het vergeten ben... maar ik heb een muskietennet, mijn Lonely Planet van Kenya, een super nieuwe pinpas, vliegticket en natuurlijk een stapel Nederlandse boeken op mijn lijstje staan, dus ik moet er wel komen :)
Ik houd jullie op de hoogte!
woensdag, juni 17, 2009
dinsdag, juni 16, 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)